ροδʹ. Πᾶς νοῦς τῷ νοεῖν ὑφίστησι τὰ μετ’ αὐτόν, καὶ ἡ ποίησις ἐν τῷ νοεῖν, καὶ ἡ νόησις ἐν τῷ ποιεῖν ... 152,8-18 Οὐ πᾶς νοῦς, μᾶλλον δὲ οὐδείς, πλὴν μόνου τοῦ πρώτου καὶ ὑπερνόου νοός, οὗ τὸ ἐννόημα, κατὰ τὸν Θεολόγον Γρηγόριον, ἔργον ἐστὶ λόγῳ συμπληρούμενον καὶ πνεύματι τελειούμενον. εἰ δὲ καὶ πάντα δῶμεν νοῦν τὴν αὐτὴν ἔχειν δύναμιν, ὡς τὸ νοεῖν αὐτοῦ ποιεῖν λέγειν εἶναι, ᾗ φησιν ὁ σοφὸς οὗτος, ἐπειδή, καθὼς ὁ αὐτὸς ἐν τῷ ρξζ κεφαλαίῳ εἴρηκε, πᾶς νοῦς ἑαυτὸν νοεῖ, ἑαυτὸν ἄρα ποιεῖ. εἰ δὲ καὶ τὸ πρὸ αὐτοῦ νοεῖ, καὶ τὸ πρὸ αὐτοῦ ἄρα ποιεῖ. εἰ δὲ καὶ τὸ τὰ μετ’ αὐτὸν νοεῖν ἐπιστρέφειν ἐστὶ πρὸς αὐτά, ὡς ἐν τῷ αὐτῷ εἴρηκε κεφαλαίῳ, τὸ δὲ ἄτοπον αὐτῷ δοκεῖ, οὔτε ἄρα νοεῖ οὔτε ποιεῖ τὰ μετ’ αὐτόν. οὕτως αὐτὸς ὁ σοφὸς ἑαυτὸν ἀνατρέπει.