Ἤδη δὲ καὶ τῶν χαριεστέρων ἡμῖν ἀρκτέων διηγημάτων. ἀνήρ τις Θηβαῖος, εὐθαλεῖ περιουσίᾳ κατάκομος τὴν θυγατέραν πρὸς γάμον ἀνδρὶ κατεγγυησάμενος, καὶ τὴν περιουσίαν εἰς προῖκα ταύτῃ καταγραψάμενος, ἔτι καὶ τὸν μέγαν ἠθέλησεν ὄλβον ταύτῃ χαρίσασθαι, τὴν τοῦ πανολβίου πατρὸς εὐχήν. προσελθὼν οὖν, ἐδεῖτο τούτου μετὰ πολλῆς τῆς θερμότητος, εὖξαι λέγων, τίμιε πάτερ, εὖξαι ὑπὲρ τῆς ἐμῆς θυγατρός· ἵνα χρηστῆς τύχοι τὴς μετὰ τοῦ ἀνδρός, ᾧ καὶ ἤδη συναρμόζεται, συμβιώσεως· ὁ δὲ μακάριος, ὁ νέος ὡς ἀληθῶς Σαμουήλ, καὶ βλέπων τὰ ἔμπροσθεν, οὔπω πρὸς αὐτὸν ἀπεκρίνατο· εἰ τὰ συμφέροντα καὶ σαὐτῷ καὶ τῇ θυγατρὶ βούλει δρᾶν, ὑπέρθου τοὺς γάμους μέχρι καὶ τὸν ἐφεστῶτα παρελθεῖν μῆνα· τηνικαῦτα γὰρ ἡ μὲν τῷ οἰκείῳ νυμφίῳ παραληφθήσεται, σὺ δὲ οὐ ζημιωθήσῃ τὴν προῖκα ἐδέξατο τὴν συμβουλὴν ὁ Θηβαῖος, καὶ τοῦ μηνὸς οὔπω παρελθόντος, ἡ κόρη πρὸς τὸν τῶν παρθένων νυμφίον Χριστὸν ἐξεδήμησεν, ὁ δὲ καρπὸν τῆς ὑπακοῆς τὴν μένουσαν εἰς ἀεὶ δικαιοσύνην ἐκέρδισε, σκορπίσας καλῶς καὶ διαδοὺς πένησιν, ἃ τῇ θυγατρὶ καθυπέσχετο, ἡ τοῦ ἁγίου δὲ πρόρρησις τὸ κατάλληλον πέρας δι’ ἀμφοτέρων ἀπείληφε.