ἤδη δὲ καὶ τοιαῦτα ἅττα διελογίζετο· ὡς ὁ μὲν θαυμάσιος οὗτος ἄνθρωπος, ἐν οὕτως εὐτελεῖ καὶ περιφρονητέᾳ τῇ καταστάσει, παρὰ πᾶσι μὲν ἀνθρώποις ἐστὶν ἐντιμότατος, παρὰ δὲ Θεῷ τοσαύτης ἠξίωται παρρησίας, ὡς καὶ ἄλλους δύνασθαι σώζειν· ἐγὼ δὲ ὁ μάταιος, ὁ μηδὲ τὰ ἐκτὸς τῶν ἁγίων μιμούμενος, ἀλλὰ τοῖς μὴ οὖσιν ὡς οὖσιν ἀδιαφόρως προσκείμενος, πῶς οὐκ ἐν τοῖς μάλιστα κατακρίτοις τάξομαι; Ταῦτα τοῦ Θεοδοσίου κατὰ νοῦν στρέφοντος, συνεὶς ὁ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος, ὥσπερ ἤδη μετεσκευασμένος πρὸς τὸ θειότερον καί, τὴν ἐξαίρετον τοῦ Θεοῦ δύναμιν, τό, καρδίαις ἐμβατεύειν ἀνθρώπων, προσειληφώς, φθάνει μὲν τῇ χειρὶ τὸν τοιοῦτον διαλογισμὸν ἀνακόψας, μετρίως πως τούτου τὸ στῆθος τύψας· εἶτα καὶ ῥήμασι μειλιχίοις τὸ σκληρὸν καταμαλάττει τῆς καταγνώσεως, ἐπέχει τε πρὸς ἀπόγνωσιν ἤδη καταφερόμενον. ἵνα τί γάρ, φησιν, ἀπογιγνώσκεις σαυτοῦ; οὐκ ἔστιν ἁμαρτία νικῶσα τὴν τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίαν, καὶ εἰ μυριοτάλαντον ὀφειλὴν οἶδεν ἀφιέναι ὁ μέγας ἐν ἐλέει καὶ πλούσιος ἐν χρηστότητι Κύριος, πόσα μᾶλλον τὰ μικρὰ παρόψεται παραπτώματα. ταῦθ’ οὕτως εὐκαίρως παρὰ τοῦ ἁγίου ῥηθέντα, οὐ τὸ τῆς ἀπογνώσεως μόνον ἐκούφισε βάρος τῷ καθηγουμένῳ τῆς Ψυχοσώστιδος, ἀλλὰ καὶ τὸ θαῦμα προσηύξησεν.