Ἔτι εἰ ὁ Υἱὸς καὶ αἴτιος, καὶ διὰ τοῦτο οὐ κυρίως αἰτιατὸς οὐδὲ ὁ Πατὴρ κυρίως ἂν εἴη πρὸς αὐτὸν αἴτιος· ὃ γὰρ τῷ ἑτέρῳ τῶν ἀντικειμένων οὐ πρόσεστι, πᾶσα ἀνάγκη μηδὲ τὸ ἕτερον τοῦτό γε ἔχειν κυρίως· εἰ δὲ οὐ κυρίως αἴτιος ὁ Πατήρ, ἔσται ποτὲ καὶ μὴ τοιοῦτος· τὸ γὰρ μὴ κυρίως, τοιοῦτον. Ὥστε πρὸς τὴν τοιαύτην τῶν ἀτόπων ὑπερβολὴν ἓν μόνον πρὸς θεραπείαν ἀρκέσει, κυρίως αἰτιατὸν τὸν Υἱὸν λέγειν, καὶ ὅτι μόνον αἰτιατός, καὶ ὅτι μηδαμῶς κατὰ μηδένα τρόπον αὐτῷ προσήκει τὸ αἴτιον εἶναι, εἴ τις ἐπὶ τῆς θεότητος τὸ αἴτιον ἐκλαμβάνειν ἐθέλοι. [Ἔνστασις:] Εἰ δὲ λέγοιεν κυρίως καὶ ἀμφότερα τὸν Υἱὸν ἔχειν ὅτι μὴ πρὸς τὸ αὐτὸ καὶ αἰτιατὸς καὶ αἴτιος, ἀλλὰ πρὸς ἄλλο μὲν αἴτιος, πρὸς ἄλλο δὲ αἰτιατός, οὐκ ἀληθὴς ὁ λόγος. [Λύσις:] Οὐδὲ γὰρ οὕτως οἱ θεολόγοι, τὸ κυρίως, τοῦ μὴ κυρίως διώρισαν. «Τὰ γὰρ ἡμέτερα, φησίν, οὐ κυρίως ὅτι καὶ ἄμφω.» Οὐ πρὸς τὸ αὐτὸ δὲ ἡμεῖς ἑκάτερον λεγόμεθα, ἀλλὰ πρὸς ἄλλο καὶ ἄλλο. Καὶ ὁ θεῖος δὲ Κύριλλος «οὐκ ἄν τις εἴποι νοῦν ἔχων, φησίν, ἀνόμοιον φαίνεσθαι τῷ Πατρὶ τὸν Υἱὸν ἐπεὶ μὴ καὶ αὐτὸς ἐγέννησε, μηδὲ Υἱοῦ γέγονε Πατήρ.» Οὐκ εἶπεν «ἐπεὶ μὴ καὶ αὐτὸς τὸν Πατέρα ἐγέννησεν», ἀλλ’ ὅτι «μηδὲ Υἱοῦ γέγονε Πατήρ»· πρὸς ἄλλο καὶ ἄλλο, τὸ διάφορον τῆς σχέσεως ἐννοῶν. [