Ἔτι, εἰ μὲν πρὸς ἄλλα βλέπων ὁ μακάριος Διονύσιος, οἱονεὶ παρενθήκην τινὰ τὸν περὶ θείας ἑνώσεως καὶ διακρίσεως ἐποιήσατο λόγον, εἰκός γε δήπου τινὰ λογίσασθαι, ὡς τινὰς μὲν τῶν τῆς διακρίσεως ἢ ἑνώσεως τρόπων εἰρήκει, ἐνίους δὲ καὶ παρέλιπεν. Ἐπεὶ δὲ ἀπόστολον διδάσκων, αὐτὸ τοῦτο φαίνεται πρόθεσιν τῷ λόγῳ ἐνστησάμενος, σπουδὴ δὲ αὐτῷ καὶ μάλα πολλή, πάντας τοὺς τρόπους διεξελθεῖν καὶ μηδένα τῶν παρὰ τῆς γραφῆς παραδεδομένων παραδραμεῖν σιωπῇ, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τὰ συνοπτικῶς εἰρημένα τῷ θείῳ Ἱεροθέῳ ἀναπτύξαι καὶ διὰ πολλῶν εἰπεῖν καὶ εἰς φῶς ἀγαγεῖν, καὶ σαφῆ καὶ εὔτακτον ἀποδεῖξαι τὸν λόγον, τὸ δὲ μέγιστον, καὶ ὁροθετῆσαι ὡς αὐτός φησι τὰ τοιαῦτα, δῆλος δέ ἐστι παντὸς μᾶλλον ταῦτα, καὶ σπουδάσας, καὶ διὰ τέλους κατωρθωκώς, καὶ τοσοῦτον, ὡς μηδένα τῶν μελέτην τὰ θεῖα ποιησαμένων ἢ τοσοῦτον ἢ ἐγγὺς ἐκείνου τολμῆσαι προσελθεῖν, πῶς ἐστι λόγον σῷζον, ἢ ἀγνοῆσαι θεόληπτον ὄντα, ἢ ἑκόντα παραλιπεῖν, ἢ διακρίσεως ἢ ἑνώσεως εἶδος, μετὰ τοσαύτας ἐπαγγελίας καὶ ὑποσχέσεις, καὶ μετὰ τοσαύτην περὶ τὰ θεῖα τὴν ἔρευναν καὶ σπουδήν;