Eph 1,3—13 〈Ὁ εὐλογήσας ἡμᾶς.〉 εὐλόγησε διὰ τοῦ υἱοῦ, ἐξελέξατο διὰ τοῦ υἱοῦ, υἱοθέτησε διὰ τοῦ υἱοῦ, ἐχαρίτωσε διὰ τοῦ υἱοῦ. πῶς δὲ διὰ τοῦ υἱοῦ; ὦ θαῦμα· 〈διὰ τοῦ αἵματος αὐτοῦ,〉 φησίν. εἶδες 〈πλοῦτον χάριτος;〉 μᾶλλον δὲ περισσείαν καὶ ἄφατον ἔλεος; οὐ μόνον δὲ ταῦτα, ἀλλὰ καὶ 〈ἐγνώρισεν ἡμῖν τὸ μυστήριον τοῦ θελήματος αὐτοῦ.〉 διὰ τίνος τοῦτο; καὶ τοῦτο διὰ τοῦ υἱοῦ· πάντα διὰ τοῦ υἱοῦ τῆς εὐδοκίας συμπαρούσης ἐν ἅπασι τοῦ πατρός· οὐδὲ γὰρ ἔν τινι ἀπέσχισται τὸ πατρικὸν βούλημα τοῦ ἠγαπημένου υἱοῦ. ἐπειδὴ δὲ περὶ τοῦ γνωρισθῆναι ἡμῖν τὸ μυστήριον διέλαβε, πάλιν τῆς υἱοθεσίας μέμνηται, 〈δι᾽ οὗ,〉 λέγων, 〈καὶ ἐκληρώθημεν·〉 οἱ γὰρ υἱοθετηθέντες ἐπὶ τῷ κληρονομῆσαι τῆς υἱοθεσίας ἀξιοῦνται, ἥτις γέγονε διὰ τοῦ υἱοῦ καὶ προώρισται τῆς εὐδοκίας καὶ τοῦ πατρικοῦ βουλήματος συμπαρόντος. γέγονε δὲ τοῦτο εἰς τὸ καὶ ἡμᾶς οὕτω πολιτεύσασθαι, ὥστε 〈εἰς ἔπαινον〉 γενέσθαι 〈τῆς δόξης αὐτοῦ,〉 τοῦτ᾽ ἔστιν εἰς ἐπαινουμένην δόξαν αὐτοῦ καὶ εὐάρεστον τὸν βίον ἡμῶν καὶ τὴν πολιτείαν ὁρᾶσθαι παρὰ πάντων· 〈ὅπως γὰρ ἴδωσιν,〉 φησί, 〈τὰ καλὰ ὑμῶν ἔργα,〉 ὁ κύριος ἐν Εὐαγγελίοις, 〈καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ἡμῶν τὸν ἐν οὐρανοῖς.〉 Εὐλόγησε γὰρ ἡμᾶς οὐ μόνον 〈ἐν πάσῃ πνευματικῇ εὐλογίᾳ,〉 ἀλλὰ καὶ ἐν πνευματικοῖς πράγμασι καὶ 〈ἐπουρανίοις.〉 διὰ τίνος; διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ.