Οἱ μὲν οὖν εἰς ἐξέτασιν κατ’ ἀρχὰς προτεθέντες τέσσαρες πρεσβύτεροι καλῶς εὐθὺς τῆς ἀλόγου καὶ πολὺ τὸ ἄδικον ἐχούσης ἐπιτιμίας ἀθῳωθῆναι δικαίαν ψῆφον ἀπέλαβον, κἂν ἄνοιά τις ἀλόγιστος τῇ δικαίᾳ ψήφῳ ἀντέκρουσεν. οὐ γὰρ ἔστιν, οὐκ ἔστιν ἐκ κατηγορίας μόνης, κἂν μικρόν, κἂν μέγα, κἂν τῶν μεγίστων εἴη τὸ αἰτίαμα, μηδεμιᾶς ἀποδείξεως τῇ αἰτίᾳ περιτεθείσης, οὐμενοῦν οὔτε ἱερέα τοῦ οἰκείου βαθμοῦ παρενεχθῆναι οὔτε τινὰ ἐπιτιμίαν ἄλλην εἰσπραχθῆναι. οὕτω γὰρ ἂν εἴη μέγα κέρδος τοῖς συκοφάνταις, ὅτι καὶ μὴ λαβόντες οἷς ᾐτιῶντο τοὺς ἀναιτίους, ὡς ἑαλωκότας εἶδον τὴν δίκην ἀπαιτηθέντας· καὶ τίς ἂν εὑρεθείη πόρος, τῆς παραλόγου ταύτης φορᾶς κυρωθείσης, δι’ οὗ τὸ μάτην κατηγορούμενον τὰς λαβὰς τῶν συκοφαντησάντων διαφεύξαιτο; τοὺς οὖν ἐφ’ οἷς κατηγορήθησαν μὴ ἐλεγχθέντας ἀθῴους τέως ἡ ἡμῶν μετριότης, ὡς καὶ ἡ κατ’ ἀρχὰς ὑμῶν προελθοῦσα ψῆφος, πάσης καταδίκης ἀφίησιν. ὅσοι δὲ τοῖς ἐγκλήμασιν ἑαλωκότες κατάδηλοι καθεστήκασιν, τούς τε κοσμικούς φημι καὶ τοὺς σὺν αὐτοῖς ἐταζομένους πρεσβυτέρους, τούτους φυλάττειν τὸ πρόσκαιρον ἐπιτίμιον, ἄν, ὡς ἔφημεν, γνωστὸν κατέστη τὸ αἰτίαμα, καὶ ἡμεῖς συναποφαινόμεθα. περὶ δὲ ὧν οὐδεμία συγγνώμη προέβη οὐδὲν ἡμῖν παρίσταται φάναι, ἀδήλου παρ’ ἡμῖν καθεστηκότος τοῦ ἀδικήματος.