τυφλοὺς ὁρῶν μετὰ γέννησιν τὴν τῶν ὀμμάτων ἑορτάζοντας ἀναγέννησιν καὶ τῇ ἐνεργείᾳ τῶν ὄψεων τὸ ἐκ γενέσεως πάθος ἀπελάσαντας, κωφοὺς ἀκούοντας, καὶ χωλῶν τὰς βάσεις ὀρθουμένας ῥήματι, καὶ νεκροὺς ἀνισταμένους, καὶ πέτρας τῷ πάθει τῷ δεσποτικῷ ῥηγνυμένας, καὶ ἥλιον σκυθρωπάζοντα καὶ πένθους μορφὴν καὶ σκότος ἀντὶ τῶν ἀκτίνων καὶ τῆς πολλῆς λαμπρότητος περιβαλλόμενον, καὶ τάφους κενουμένους καὶ νεκροὺς μετὰ τῶν ζώντων τὴν κοινὴν ἀνάστασιν προδιατυποῦντας καὶ συνεορτάζοντας—ταῦτα ὁρῶν πῶς οὐ πάντων ἀπέστης δι’ ὧν σεαυτῷ συνῆγες τὰ σκάνδαλα καὶ τὴν γνώμην ἐτραυμάτιζες καὶ πολλῇ σπουδῇ καὶ δρόμῳ καταφυγὼν πρὸς μετάνοιαν ἐπεδείξω τὴν διόρθωσιν, ἵνα δι’ αὐτῆς καὶ τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτημάτων ἐκέρδησας, ἀλλ’ οὐδὲ τούτοις καταμαλάττεσθαι τὴν τῆς καρδίας πώρωσιν ἀνέχῃ, ἔτι δὲ μᾶλλον φιλονεικεῖς τὴν ἀπόνοιαν καὶ τὸ θεομάχον κρατύνειν, καὶ νῦν μὲν ἐν τῇ τοῦ σαββάτου περιεργοτέρᾳ καὶ καιρὸν οὐκ ἐχούσῃ φιλοτιμίᾳ τὰς ὑπὲρ τὸ σάββατον θεοσημείας φαυλίζεις, νῦν δὲ τὸ σάββατον οὐκ ἔχων ἀναχώρησιν τῆς βλασφημίας, ὁρῶν δαιμονίας πληγῆς ἀπαλλαττόμενον τὸ γένος ἐπὶ τὸν Βεελζεβοὺλ καταφεύγεις, νῦν δὲ καὶ ταύτην τὴν πρόφασιν ἀναπλάττειν παντελῶς ἀφῃρημένος, τὸν θάνατον ἔγνως καὶ τὴν μιαιφονίαν βοηθὸν καὶ σύμμαχον ποιεῖσθαι, καὶ ὃν ἐκεῖνος τεταρταῖον οὐκ ἴσχυσεν ἔτι κατέχειν νεκρόν, τοῦτον πάλιν ὑποστρέφειν πρὸς αὐτὸν τὰς παλαμναίους γνώμας καὶ χεῖρας ἐκτείνεις— ‘ἐζήτουν’ γάρ φησιν ‘οἱ Ἰουδαῖοι ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἀποκτείνωσι’—, καὶ τὸ τελευταῖον τὸν ταῦτα θαυματουργήσαντα σταυρῷ καὶ θανάτῳ καταδικάζεις καὶ κουστωδίαν ζητεῖς καὶ σφραγῖδας ἐπιβάλλεις τῷ νεκρῷ καὶ τῷ τάφῳ, καὶ—τὸ ἀναισχυντότατον καὶ πᾶσαν ὑπερβάλλον ἀθεότητα, καὶ συγγνώμην οὐδεμίαν οὐδαμῶς ὑπολειπόμενον—τῆς κλοπῆς τῷ πλάσματι τὴν ἀνάστασιν κλέπτεις, μηδὲ τῷ τῶν ἐξ αἰῶνος ἁπάντων ὑπερκειμένῳ παραδόξων καὶ ὑπερφυῶν ἔργων δυσωπηθείς τε καὶ μεταβληθεὶς θαύματι, ἀλλὰ κατ’ ἐκείνου μᾶλλον τὸ κακοῦργον μελετήσας, ὅσῳ τῇ ὑπεροχῇ καὶ τῶν ἄλλων διέφερεν;