Εἶτα ‘καὶ ἔστιν ἀσεβὴς μένων ἐν κακίᾳ αὐτοῦ’. ἄλλος οὗτος λογισμὸς καὶ ἄλλη τοῦ Σολομῶντος πρὸς τὰ πρότερον διάνοια παραλλάσσουσα. ἐκεῖ μὲν γὰρ τὸν νομίζοντα ἑαυτὸν δίκαιον εἶναι, μὴ ὄντα δέ, ἐν αὐτῇ λέγει τῇ ματαίᾳ ὑπολήψει τοῦ δικαίου καὶ μηχανουργίᾳ διόλλυσθαι· ἐνταῦθα δέ, οἷς μὲν ὁ κατεσχηματισμένος ἐκεῖνος δίκαιος περιέπιπτεν, καὶ τὸν ἀσεβῆ τούτοις ἐνέχεσθαι εἰδώς, ὅμως οὐκ ἐξ ἐκείνων αὐτοῦ διελέγχει τὴν πονηρίαν καὶ ἀθεότητα, ἀλλ’ ἐξ αὐτῆς τῆς ἐπὶ τὸ ἀσεβεῖν διαμονῆς καὶ οἰκειώσεως, δι’ ὧν καὶ τὴν ἐσχάτην καταδίκην καὶ ἀπώλειαν ἀπηνέγκατο. ‘ὁ’ γὰρ ‘μὴ πιστεύων εἰς τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ’, ἡ ἐνυπόστατος εἶπεν ἀλήθεια, ‘ἤδη κέκριται, ὅτι μὴ πεπίστευκεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ μονογενοῦς υἱοῦ τοῦ θεοῦ’· δῆλον δὲ ὅτιπερ ἡ εἰς τὸν υἱὸν ἀπιστία καὶ τὴν τῶν ὁμοφυῶν καὶ ὁμοουσίων, πατρὸς καὶ πνεύματος, συνεισάγει ἀπιστίαν, ὥσπερ καὶ τῇ πίστει συνακολουθεῖν εἴωθεν ἡ πίστις. φησὶν οὖν ὁ σωτὴρ ὡς τῷ βλασφημήσαντι εἰς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον, τοῦτ’ ἔστιν εἰς μίαν τινὰ τῶν ὑπερφυῶν καὶ ζωαρχικῶν καὶ ὁμοφυῶν ὑποστάσεων τῆς παντοκρατορικῆς τε καὶ δημιουργοῦ θεότητος, τούτῳ κἂν τῶν ἀρετῶν τῷ ἔρωτι τῶν παθῶν δοκῇ περιεῖναι τὸ ἀνεύθυνον, οὐμενοῦν οὐκ ἀφεθήσεται τὸ ἁμάρτημα, οὔτε ἐν τῷ νῦν αἰῶνι οὔτε ἐν τῷ μέλλοντι.