Ἀλλ’ οὔτε τὸν ἡμίτομον ζῆν ἐστιν δυνατὸν οὔτε ἡμᾶς ἐνταῦθα μένειν οὕτω διαιρεθέντας, αἰσχύνην καὶ ὄνειδος οὐ τοῖς πρὸ ἡμῶν γεγενημένοις, ἀλλά γε καὶ τοῖς μεθ’ ἡμᾶς, εἴπερ ἄρα καὶ εἶεν ὅλως τινὲς ἡμῶν ἀθλιώτεροι, οἳ μεθ’ ἡμᾶς ἀνθ’ ἡμῶν τουτονὶ τὸν ζυγὸν ὑπελεύσονται. ἐξερχόμεθα τοῦ τόπου—παυέτω φθόνος· —εἰ δὲ μὴ λυποῦμέν τινας, μᾶλλον δὲ εἰ μὴ κἀν τούτῳ γραφόμεθα, καὶ τὸν κονιορτὸν ἐκτινάσσοντες. ἀποτιθέμεθα τὸν θρόνον· ἀποτιθέσθωσαν τὸν καθ’ ἡμῶν δόλον, τὰς ἐπιτηρήσεις, τὰς ἐνέδρας, τὰς ἐπιβουλάς. ὦ δίκη καὶ νόμοι καὶ θεοῦ κριτήρια· ὅτι μὴ πατοῦμεν ὑμᾶς, ἀδικοῦμεν, καὶ ὅτι στέργομεν, οὐ φιλούμεθα, καὶ ὅτι ὑπὲρ ὑμῶν ἱστάμεθα, διχαζόμεθα· καὶ πλάττονται λόγοι, καὶ ὁ καθ’ ἡμῶν τι καινότερον ἐπινοῶν, οὗτος ὁ νουνεχὴς καὶ δραστήριος, ὁ δὲ συλλυπούμενος ἐχθρὸς καὶ παραβάτης νόμων εἰσάγεται, κἂν ἀδελφὸς ᾖ καὶ τὴν φύσιν ἔχῃ κινοῦσαν πρὸς ἔλεον. ποῖόν τις ὑπενέγκῃ ῥᾳδίως; ὅτι παρορᾶται; ὅτι ἐξυβρίζεται; ὅτι κριτὰς ἔχομεν τοῦ βίου τοὺς πρὶν ἐπαινέτας καὶ οἳ χάριν ὡμολόγουν, εἰ μὴ παρ’ ἡμῶν κατεκρίνοντο; ὅτι τῶν φίλων χωριζόμεθα; ὅτι τῶν ἀδελφῶν ἀποσπώμεθα; πρὸς ποῖα τούτων τις ὑποστήσεται;