ἀλλ’ ὄντως ὁ λόγος σεσάρκωται καὶ τὴν εἰς σάρκα τροπὴν οὐχ ὑπέμεινεν· καὶ φύσιν ὄντως σαρκὸς ἐξ ἀχράντου παρθένου προσείληφεν, ἐξ ἧς σαρκικῶς καὶ γεγένηται καὶ τομὴν οὐ προσίεται φύσεων, καὶ ἐν δυσὶν ἐγνωρίζετο φύσεσιν οὔτε τῇ διαφορᾷ μεριζόμενος, ὡς ὁ μεμηνὼς ἐλύττα Νεστόριος, οὔτε συγχέων τὴν ἕνωσιν τῶν ἐξ ὧν ἡ καθ’ ὑπόστασιν γέγονεν ἕνωσις, καὶ εἷς καὶ ὁ αὐτὸς ἐγνωρίζετο θεὸς ἐν ταὐτῷ τυγχάνων καὶ ἄνθρωπος· καὶ ὑπόστασιν μίαν ἐπεδείκνυτο σύνθετον ἐξ ἀμφοῖν συνεστῶσαν τῶν φύσεων καὶ τὰ ἀμφοῖν οὐ συγχέουσαν ἴδια· ἐξ ὧν γὰρ ἀτρέπτως συντέθειτο, ἐν τούτοις ἀτμήτως ἐφαίνετο, οὔτε συγχέων αὐτοῦ τὸ μυστήριον οὔτε διαιρῶν αὐτοῦ τὴν ὑπόστασιν. οὕτω Βηθλεεμίτης ὁ οὐράνιος πρόεισιν· οὕτως ὁρατὸς ὁ ἀόρατος φαίνεται· οὕτω σαρκικὸς ὁ ἀσώματος δείκνυται· οὕτω περιγραπτὸς ὁ ἀπερίγραπτος ἔρχεται. ἀλλὰ πάντες αὐτοῦ πρὸς ἀπάντησιν θέωμεν οἱ οὕτω τιμῶντες εὐσεβῶς αὐτοῦ τὸ μυστήριον, ἅπαντες σὺν προθυμίᾳ βαδίζωμεν, τίς πρῶτος αὐτῷ συναντήσειεν, τίς πρῶτος θεὸν ὀφθαλμοῖς θεωρήσειεν, τίς πρῶτος θεὸν ὑποδέξοιτο, τίς πρῶτος θεὸν ἀγκάλαις βαστάσειεν.