ἐξ οὐρανοῦ πρὸς ἡμᾶς ἐπεδήμησε καὶ οὐράνιον δίδωσι φρόνημα τοῖς πιστῶς αὐτοῦ δεχομένοις τὴν ἄφιξιν καὶ τοῦ πρώτου μὲν Ἀδὰμ ἀρνουμένοις τὴν ἔνδυσιν, τοῦ νέου δὲ Ἀδὰμ προσιεμένοις τὴν γέννησιν· ὅσοι γὰρ αὐτὸν μετὰ πίστεως λάβωσιν, τούτοις υἱοθεσίαν ἀθάνατον τὴν πρὸς θεὸν καὶ πατέρα χαρίζεται· οἵ τινες οὐκ ἐκ θελήματος ἀνδρὸς ἀποτίκτονται οὐδὲ ἐκ θελήματος σαρκὸς ἀναδείκνυνται, ἀλλ’ ἐκ θεοῦ κατὰ χάριν βλαστάνουσιν· οὐ γὰρ κατ’ οὐσίαν καὶ φύσιν προέρχονται. μόνος γὰρ οὗτος, ὦ παρθενομῆτορ ἀμόλυντε, ἐκ θεοῦ κατ’ οὐσίαν γεγέννηται καὶ θεοῦ τοῦ πατρός ἐστιν ὁμοούσιος, μόνος ἐκ θεοῦ τεχθεὶς τοῦ γεννήτορος καὶ υἱὸς αὐτοῦ μονογενὴς γνωριζόμενος, κἂν εἰ ἐκ σοῦ τῆς παρθένου σεσάρκωται καὶ τὴν ἐκ σοῦ σαρκικὴν καταδέχεται γέννησιν. καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τῆς τὰ μεγάλα θεοῦ θεασαμένης μυστήρια καὶ τὸν θησαυρὸν ἡμῖν τοῦτον τετοκυίας τῆς χάριτος, δισταγμοῦ ῥομφαία τὴν ψυχὴν διελεύσεται καὶ τὸν νοῦν διαδράμοι καταπλήξεως μάχαιρα, ἡνίκα τοῦτον ἴδοις τοῖς ὄμμασιν ἑκουσίῳ σταυρῷ προσηλούμενον καὶ ἐν μέσῳ λῃστῶν αἰωρούμενον, καὶ νεκροῦντα μὲν τὸν ἡμᾶς νεκρώσαντα θάνατον, ζῳοποιοῦντα δὲ τοὺς δικαίως ἡμᾶς ἀποθνήσκοντας. καὶ δεσμοῦντα μὲν τοῦ διαβόλου τὴν φάλαγγα, ἀπολύοντα δὲ δεσμῶν ἁμαρτίας τὸν ἄνθρωπον, ὃν τὸ παλαιὸν αὐτὸς ὁ διάβολος ἔδησεν.