Καθὰ καὶ ὁ τῶν εἰκονομάχων ὑλακτισμός· ὅτι ποτὲ μὲν τὴν εἰκόνα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. εἴδωλον πλάνης βλασφήμως ἀποκαλοίη, ποτὲ δὲ οὔ φασιν. ἀλλ’ ὅτι καλὸν ἡ ἱστορία, ἐξηγήσεως καὶ ἀναμνήσεως λόγον ἔχουσα, οὐ μὴν προσκυνήσεως· καὶ διὰ τοῦτο τὴν ἐν ὑψηλοῖς χώραν αὐτῇ ἀπονέμουσι, δεδοικότες μή πως ἐν τοῖς χαμηλοτέροις καθιεμένη, καὶ προσκυνήσεως ἀφορμὴν λαμβάνουσα, εἰδωλολατρίας αὐτοῖς εἴη αἴτιον. Ὧν πῶς οὐκ ἄν τις ἀγάσαιτο τὴν σύνεσιν, μὴ συνιοῦσαν, ὅτι αὐτὸ τὸ δεδοικέναι τὴν κατωφερῆ αὐτῆς στάσιν τε καὶ προσκύνησιν, εἰδωλικῆς ἐμφάσεως ἔχειν αἴτιον; οὐκ ἀρκετὸν αὐτοῖς εἰς ἀπλανῆ δόξαν ἡ τῶν ὑποπεζίων ὑφαίρεσις, τῶν ἐφ’ ὕψους εἰκονισμάτων ἐναφιεμένων· ὅτι μηδὲ εὐηρεστηκέναι Θεῷ γέγραπται ἐν ταῖς Βασιλείαις ἄλλον, πλὴν Δαυῒδ καὶ Ἐζεκίου καὶ Ἰωσίου, τῶν ἅμα τοῖς ὑποπεζίοις καὶ τὰ ὑψηλὰ ἀφῃρηκότων. Ὥστε εἴπερ ἕλοιντο ὅσον τὸ κατ’ αὐτοὺς τελείως εὐηρεστηκέναι Θεῷ, μᾶλλον δὲ τελείως ἐν τῇ τοιαύτῃ ὑπολήψει ἀσεβεῖν· μὴ ἐᾶν ὑπὸ τὸν οὐρανὸν ἱερὸν οἶκον, ὃν οὐκ ἀποκοσμήσοιεν, καὶ τὰ ἐν αὐτοῖς θεῖα ἀναθήματα ὄντα ἐξ ἱστοριῶν, ἃ οὐ καταπρήσοιεν. Ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων εἴρηταί μοι ἱκανῶς, ἐφ’ ὅσον ἐφικτὸν τῇ ὀλιγονοίᾳ μου, λελυκότι τὰς ἀλόγους ἐνστάσεις τε καὶ ἀντιθέσεις αὐτῶν.