Τούτῳ τοίνυν τῷ Ἀποστάτῃ, πατὴρ μὲν ἦν Κωνστάντιος, ὁ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου ἀδελφός, Κωνσταντίου μὲν ἄμφω πατρός· μητρῶν δέ, ὁ μὲν Θεοδώρας τῆς Ἑρκουλίου θυγατρός, ὁ δὲ Ἑλένης τῆς πανευφήμου, καθὰ καὶ φθάσαντες εἴπομεν. Ἦν δὲ Ἰουλιανοῦ πρεσβύτερος ἀδελφός, Γάλλος ὄνομα τούτῳ. Ἐπεὶ δὲ Κωνσταντῖνος ὁ μέγας ἀπῆλθε τοῦ βίου, εἰς Κωνστάντιον δὲ περιέστη τὰ τῆς Ἑῴας σκῆπτρα, νεωτερισμοῦ τινος ἐμπεσόντος τοῖς στρατιώταις, Δαλμάτιος μὲν ὁ νέος ὁ τοῦ παλαιοῦ Δαλματίου υἱὸς ἀναιρεῖται σὺν ἄλλοις πολλοῖς, τοῦ αὐτοῦ γένους καταγομένοις. Γάλλον δὲ καὶ Ἰουλιανόν, τὸν μὲν ἀῤῥωστία συμβᾶσα δεινὴ καὶ μετ’ ὀλίγον ἐπάξειν ἐλπιζομένη τὸν θάνατον, τὸν δὲ τὸ τῆς ἡλικίας νέον (ὀκτὼ γὰρ ἔτη τότε γεγονὼς ὁ κατάρατος, καὶ διὰ τοῦτο πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεὺς ἐφιλανθρωπεύσατο· τὸ δὲ μεῖζον καὶ κυριώτερον καὶ τῶν τοῦ Θεοῦ κριμάτων ἄβυσσος, κολαστὴν πικρὸν χριστιανοῖς ἀνατρέφοντος διὰ τὴν ἄνεσιν), ἐκ μέσου τῶν στρατιωτικῶν ξιφῶν ἥρπασεν. Ἐπεὶ δὲ ῥᾷον ἔσχε τὰ τῆς νόσου τῷ Γάλλῳ, παραλαβὼν τὸν ἀδελφὸν Ἰουλιανόν, εἰς Ἰωνίαν ἄμφω καταίρουσι, πολλοῖς τηνικαῦτα σοφισταῖς καὶ φιλοσόφοις ἀνθοῦσαν· ἔνθα δὴ καὶ διατρίβοντες πᾶσαν μετῄεσαν παίδευσιν εὐγενῶς καὶ μεγαλοπρεπῶς, καὶ αὐτὸ τοῦτο βασιλικῶς ἀναγόμενοι.