Οὐκ ἦν δὲ ἄρα διαψευσθῆναι τὸ ὑπὸ τοῦ Κυρίου ῥηθὲν ἐν τοῖς θείοις Εὐαγγελίοις, καὶ κρυβῆναι πόλιν ἐπάνω ὄρους κειμένην, τὴν τῶν ἱερῶν τούτων δηλαδὴ πολιτείαν ἐπὶ τοῦ τῆς ἀρετῆς ὕψους ἀνῳκισμένην καὶ τῆς τοῦ κοιλάδος κλαυθμῶνος ὑπερηρμένην, τῆς τῶν γηΐνων καὶ χαμερπῶν ταπεινότητος. Ἀλλ’ ὅσον λανθάνειν ἐσπούδαζον, τοσοῦτον ἦσαν περιφανεῖς, καὶ μάλιστα τοῖς ἐρασταῖς τῶν καλῶν. Οἳ καὶ οὐκ ἀνεκτὸν ἡγησάμενοι, διψῶντες, μὴ τῇ πηγῇ προσδραμεῖν, ἡδὺ μάλα καὶ διειδὲς ἐκδούσῃ τὸ νᾶμα, δρομαῖοι προσέδραμον. Πέτρος οὗτοι καὶ Ἰωάννης καὶ Σέργιος καὶ Θεόδωρος καὶ Νικηφόρος, ἐν καθέδρᾳ πρεσβυτέρων αἰνοῦντες τὸν Κύριον· σὺν τούτοις δὲ Βασίλειος καὶ Θωμᾶς, οὗτοι διακόνων ὄντες βαθμοῦ· μοναχοὶ δέ, Ἱερόθεος καὶ Δανιὴλ καὶ Χαρίτων. Σωκράτης δέ, ὁ τὰ πάντα σοφῶς ἐν στρατιώταις τεταγμένος, πλούτου τε καὶ δόξης ἱκανῶς ἔχων, ὡς κονιορτὸν πάντα ἐκτιναξάμενος, τοῦ καλοῦ τούτου τῶν Πατέρων θιάσου καὶ αὐτὸς μέρος ἐγένετο. Ὡς οὖν ἐπὶ τὸ αὐτὸ πάντες συνῆλθον, ἀγγελικὴν πολιτείαν τῷ ὄντι μετίεσαν καὶ ἐν τῷ νόμῳ τοῦ Θεοῦ μελετῶντες ἡμέρας καὶ νυκτός, οὐδὲν ἄλλο ἢ τὸ δαβιτικὸν ἐκεῖνο παρεῖχον ἐπ’ αὐτοῖς πληρούμενον λόγιον· «Ἰδοὺ δή, τί καλὸν ἢ τί τερπνόν, ἀλλ’ ἢ τὸ κατοικεῖν ἀδελφοὺς ἐπὶ τὸ αὐτό»;