Ἀκούεις, αὐτοκράτορ, οὐ γὰρ μάτην ταῦτά μοι ἐρραψῴδηται, οὐδ’ ἵνα κενὴν ψάλλω, τοῦτο δὴ τὸ τῆς παροιμίας, ἀλλ’ ἵνα δείξαιμί σοι πόσοις ἀγαθοῖς παρὰ τοῦ Κρείττονος κεχορήγησαι καὶ ὡς πάρεστί σοι πάντας ὑπερβαλέσθαι τοὺς πώποτε αὐτοκράτορας, τοσαύταις ἀφορμαῖς βοηθουμένῳ πρὸς τὸ καλόν. Τίς μὲν γὰρ ἔσται μακαριώτερος, εἰ τούτοις πᾶσι προσθείης καὶ τὸν κολοφῶνα τῆς σῆς ἀρετῆς; Τίς δὲ ἀθλιώτερος, εἰ ταῦτα καταρρυπάνῃς διὰ τῶν σῶν μετέπειτα πράξεων; Μὴ γὰρ οἴου τὴν βασιλείαν σοι πρὸς δόξαν συμβαλεῖσθαι, εἰ μὴ καὶ τὸν τρόπον βασιλικὸν ἐπιδείξαιο, ἔπει οὕτω γε καὶ ὁ μαινόμενος Καμβύσης καὶ ὁ θῆλυς Σαρδανάπαλος Ἀριστείδου καὶ Ἐπαμεινώνδου λαμπρότερος. Ἀλλὰ τοσούτῳ μᾶλλον γελασθήσῃ τὴν βασιλείαν ὑβρίζων, ὅσῳ καὶ ὑβρίσεις περιφανέστερον· ἰδιώτου μὲν γὰρ ἀλόγως βιώσκοντος καὶ τοῖς τῆς ἀρετῆς νόμοις ἐμπαροινοῦντος, κἂν ὁ γειτονῶν ἀγνοήσειεν—οὐ γὰρ εἰς πολλοὺς διαβαίνειν τὴν ἰδιωτικὴν ἁμαρτίαν, ἀλλὰ τῷ οἰκιδίῳ ἐμπερικλείεσθαι—, βασιλεὺς δὲ οὐχ οὕτως, ἀλλὰ καὶ λογισάμενος μόνον ὡς ἁμαρτήσει τοὺς πολλοὺς οὐ λήσεται.