Ἔπειθε δέ με ταῦτα ἔτι μὲν τῷ γάλακτι τοῦ μύθου τρεφόμενον· καὶ Φαέθων ἐκεῖνος ὁ πολυθρύλητος, οὗ μᾶλλον μὲν τὸ ἄτεχνον ἢ τὸ γένος ἐπίσημον, μᾶλλον δὲ τοῦ ἀτέχνου τὸ τῆς συμφορᾶς ὑπερμέγεθες, οὐχ ἧττον μὲν γὰρ μωρὸς ἢ ἡλίου παῖς, μᾶλλον δ’ ἀπὸ τοῦ ἅρματος δυστυχὴς ἢ ἐπὶ τῷ ἅρματι εὐμαθής· καὶ κατακλυσμός τις αὖ φθείρων τὴν γῆν τρόπον ἕτερον καὶ Δευκαλίωνα περισῴζων, λεῖμμα μὲν κόσμου προτέρου, σπέρμα δὲ κόσμου δευτέρου. Ἐπεὶ δὲ τὸν παῖδα παραμείψας εἰς ἄνδρας ἤδη παρῆλθον, οὐκέτι τὸν μῦθον εἶχον διδάσκαλον, ἀλλ’ αὐτὴν τὴν τῶν πραγμάτων ἀλήθειαν. Ἑώρων γὰρ τὰς ὥρας, εἰ μὲν εὖ κραθεῖεν, πάσας ἡμῖν χαριζομένας τὰς χάριτας καὶ τὸν ἐπὶ Κρόνου βίον φιλοτιμουμένας ἡμῖν, τὸν ἄλυπον ἐκεῖνον, τὸν χρυσοῦν, τὸν εὐδαίμονα. Εἰ δέ τι τοῦ τεταγμένου παρακινήσαιεν, βαβαὶ τῆς συμφορᾶς τῶν συμφορῶν.