Ἢ τοῖς ἡμετέροις εἶχες ἐμπρέπειν αὐτὸς ἀσχήμοσιν ἢ τοῖς ἐμοῖς μετρίοις κακοῖς καὶ τὸ σὸν πάγκακον ἀποκρύπτεται· ἤπου καὶ τοὺς πατέρας κακίσεις, ὁ χαρίεις καὶ ἱλαρός, ὅτι καὶ τὴν φύσιν ἀγνοοῦσι πολλάκις ὑπὲρ τῆς φύσεως καὶ δριμεῖαν τὴν χολὴν ἀπὸ τῆς ῥινὸς ἐπιφαίνουσι, τοῦτο μὲν αἰκιζόμενοι, τοῦτο δὲ τὰς θύρας ἐπιζυγοῦντες κατὰ τῶν προσώπων καὶ τῆς τραπέζης ἐκκλείοντες. Ἀλλ’ οὗτοί τε πατέρες εἰσὶ κἀγὼ διδάσκαλος, κἂν μυριάκις διαρραγείης τἀναντία φθεγγόμενος. Ἔπειτα, εἰ μὲν ἄσπονδά μοι τὰ τῆς ἀποκηρύξεως ἦν καὶ ἀμετάστροφά μοι τὰ νήματα καὶ ἐπὶ τὸ ἀριστερὸν μόνον τὸ ζυγὸν ἔρρεπε καὶ νύκτα μόνην εἶχεν ἡ διατριβὴ καθά τις χώρα μεμυθολόγηται, οὐδ’ οὕτως μὲν εἶχές τι λέγειν, ἐδόκεις δ’ οὖν. Νῦν δέ, ἀλλὰ τυφλώττοντι μὲν οἶδα λαλῶν, ἆρον κύκλῳ τοὺς ὀφθαλμούς σου καὶ ἰδὲ συνηγμένα τὰ τέκνα μου· ἰδοὺ γὰρ τοὺς συντετριμμένους ἰῶμαι καὶ τοὺς ἀπωσμένους εἰσδέχομαι· καὶ τὸ πλανώμενον ἐπέστρεψα καὶ τὸ ἀπολωλὸς ἐξεζήτησα· καὶ τὸν πρὸς καιρὸν οὐ λαόν μου, λαόν μου καλῶ· καὶ τοὺς μικρὸν ἀπὸ τῶν τριβῶν χωλάναντας καὶ ἀλλοτρίους γενομένους τοῖς υἱοῖς συντάττων, ἐμφυτεύω σοι στεναγμούς· ἐπάταξα καὶ πάλιν ἰάσομαι· ἐπαίδευσα, ἀλλὰ θανάτῳ οὐ παρέδωκα· τῇ ἀριστερᾷ παρωσάμην, ἀλλὰ τῇ δεξιᾷ προσειλκυσάμην. Ἡ γλῶττα μὲν ἀπεκήρυττεν, ἀλλ’ ἡ φρὴν κληρονόμους ἐνέγραφε.