Ἀλλ’ ὢ οἵους εὐεργετήσας ἐλάνθανον, οἵας ἐχίδνας θάλπων ἠγνόησα, οἵους † λακιδεῖς † καὶ γάλακτι καὶ μάζαις ἀνέτρεφον. Ἀνόητον ἐγὼ χρῆμα καὶ τοῖς ἐξαπατῶσιν ἐκκείμενον, οὐκ ἔμαθον ἐξ ἑνός, οὐκ ἔμαθον ἐκ δυεῖν, οὐδ’ ἐκ τῶν τριῶν ἢ τεττάρων ἐσωφρονίσθην, ἀλλ’ ἔτι περιπίπτω τῇ πονηρίᾳ ἀφύλακτός τε καὶ ἄφρακτος. Οὐδὲ γὰρ ᾔδειν ὅτι γένος ἐσμὲν τοῦ παρ’ Ἡσιόδῳ σιδηρέου σκληρότερον, οὐδ’ ὡς οἱ νῦν παῖδες τοὺς γέροντας πατέρας μωμήσαιντο ἀναιδέστερον. Ἢ καὶ αὐτὸς ἐκείνην ηὐξάμην τὴν φωνὴν ἄσμενος· μηκέτ’ ὤφελον ἐγὼ τουτοισὶ μετεῖναι, ἀλλ’ ἢ πρόσθε θανεῖν ἢ ἔπειτα γενέσθαι. Ἔτι καὶ ταῦτα ἐλαφρά τε καὶ εὐκαρτέρητα· τὸ γὰρ τοὺς ἐκ νέου τῇ πονηρίᾳ τιθηνουμένους τὴν τιθηνὸν στέργειν οὐκ ἀπεικός· νῦν δὲ οὓς ἐγέννησα, οὓς ὕψωσα, οὓς ἔχειν τὴν ψυχὴν αὐτὴν δέδωκα, τούτους ἀρτίως εὗρον τὴν κακίαν γυμνώσαντας· γυμνοῦσι γὰρ ταύτην, κἂν πολλὰ παραπεταννύουσιν. Ἄκουε, οὐρανέ, καὶ ἐνωτίζου, ἡ γῆ, υἱοὺς ἐγέννησα καὶ ὕψωσα, αὐτοὶ δέ με ἠθέτησαν καὶ περιΐασι πρὸς ἀγνῶτας, πρὸς οὐκ ἀγνῶτας, πρὸς φίλους, πρὸς τοὺς οὐ φίλους, τὰ ἡμέτερα διασύροντες.