Ἔπειτα κἂν εἰ τοῦτό σοι δῶμεν, ἀλλ’ οὔτι γε τὸ σπάνιον ἑλκύσομεν εἰς ὑπόδειγμα· νόμος καὶ τοῦτο ὑμέτερος. Ὅπου γὰρ μυρίων θεολογούντων μὲν περὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, μηδενὸς δέ τι τοιοῦτον λέγοντος, εἰ μὴ τὸ δι’ Υἱοῦ πεφηνέναι καὶ δι’ Υἱοῦ ἐκ Θεοῦ εἶναι, εὑρίσκεταί τις εἷς ἢ καὶ δεύτερος τἀναντία παρεισηγούμενος, τὸ μὴ ἐκείνοις, ἀλλὰ τούτοις προσθέσθαι γεμόντων ἐστὶ τοῦ τῆς πλάνης πνεύματος. Ἀλλὰ γέγραπται, φησί, Πνεῦμα τοῦ Υἱοῦ καὶ Πνεῦμα Χριστοῦ· κἀγὼ τίθεμαι, ἐπειδὴ καὶ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας καὶ Πνεῦμα τῆς ζωῆς, ἃ ὁ Υἱός, προσθήσω δὲ καὶ σοφίας καὶ ἰσχύος, καὶ ταῦτα γὰρ ἐκεῖνος, ἀλλ’ οὐχ ὡς ἐξ ἐκείνου προϊόν, ἀλλ’ ὡς οἰκεῖον αὐτοῦ, συγγενὲς γὰρ καὶ οὐκ ἀλλότριον, καὶ ὡς αὐτῷ ἐναναπαυόμενον καὶ ὡς παρ’ αὐτοῦ τοῖς ἀξίοις πεμπόμενον καὶ χορηγούμενον καὶ μεταδιδόμενον.