Τίς οὖν ὁ ἐμὸς λόγος; Φαγεῖν μὲν τὸ πάσχα ἐν καιρῷ τὸν Κύριον καὶ ὅτε ἡ ὥρα ἐγένετο, ἑτοιμασθὲν αὐτῷ παρὰ τῶν μαθητῶν καὶ τοῦ οἰκοδεσπότου κατὰ τὸ ἔθος δηλαδὴ καὶ οὐκ ἄλλως—ἢ γὰρ ἂν ἐπεσημήνατο τὴν καινοτομίαν τὸ εὐαγγέλιον, ὥσπερ καί τ’ ἄλλα οἷς τὸν νόμον ὑπεραναβαίνων ἐχρῆτο, οὐ μόνος αὐτός, ἀλλὰ καὶ οἱ μαθηταί, οἷον τὸ ἐν σαββάτῳ πηλὸν ποιεῖν, τὸ κελεύειν αἴρειν τὸν κράββατον, τὸ ψώχειν τοὺς στάχυας, τὸ τὸν ἄρτον ἐσθίειν ἀνίπτοις χερσί—· φαγεῖν δὲ τὸ νομικὸν πρότερον, εἶτα καὶ τὸ μυστήριον παραδοῦναι τοῦ κατ’ αὐτὸν πάσχα τοῖς μαθηταῖς, δῆλον ὡς ἐκ τοῦ παρευρεθέντος ἄρτου, εὕρητο δὲ τηνικαῦτα ἄζυμος. Οὐ μὴν ἐπειδὴ ἐκεῖνος ὁ ἄρτος ἄζυμος ἦν, τῆς ἀνάγκης τοῦ νόμου τοῦτο ποιούσης, ἤδη καὶ ἡμεῖς οἱ τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας καταπολαύοντες, ἄζυμον ἐξ ἀνάγκης ποιήσομεν, τὸν ζυμίτην ἀπορραπίσαντες.