Γνοὺς δὲ ὁ μακάριος ταῦτα ἀνεβόησε μετὰ κλαυθμοῦ λέγων· «Ὦ κύριε παντοκράτορ, εἰ οὕτως ἔχει γενέσθαι, διατί συνεχώρησας τὰ κοινόβια ταῦτα συστῆναι; Εἰ ἐν τοῖς καιροῖς ἐκείνοις οἱ μέλλοντες ἄρχειν τῶν ἀδελφῶν κακοὶ ἔσονται, τί οἱ ποιμαινόμενοι μέλλουσιν ἔσεσθαι; Τυφλὸς γὰρ τυφλὸν ἐὰν ὁδηγῇ, ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται. Εἰκῇ ἐμόχθησα; Μνήσθητι, κύριε, τῶν καμάτων μου καὶ πάντων τῶν ἀδελφῶν τῶν ἐξ ὅλης ψυχῆς ἄρτι πολιτευομένων. Μνήσθητι ὅτι συνέθου μοι ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος τηρῆσαι τὸ πνευματικόν μου σπέρμα. Σὺ οἶδας, δέσποτα, ὡς ἀφ’ οὗ ἐνεδύθην τὸ σχῆμα τοῦ μοναχοῦ, οὐδέποτε ἐκορέσθην οὐδενὸς τῶν ἐπὶ τῆς γῆς οὐδὲ μέχρις ὕδατος.» Ταῦτα δὲ λέγοντος, φωνὴ πρὸς αὐτὸν ἐγένετο λέγουσα· «Καυχᾶσαι, Παχώμιε, ἄνθρωπος ὤν; Αἴτησαι σεαυτῷ ἔλεος, ὅτι τὰ σύμπαντα τῷ ἐλέει μου συνίστανται.» Ἀκούσας οὖν ὁ μακάριος ταῦτα, παραχρῆμα ῥίψας ἑαυτὸν ἐπὶ τὴν γῆν ᾐτήσατο ἔλεος παρὰ τοῦ θεοῦ λέγων· «Κύριε παντοκράτορ, τὸ ἔλεός σου κατάπεμψον ἐπ’ ἐμὲ καὶ μηδέποτε τοῦτο ἀφέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Οἶδα γὰρ κἀγὼ ὅτι ἄνευ τοῦ ἐλέους σου τὰ σύμπαντα οὐ δύνανται μεῖναι.» Καὶ ταῦτα εἰπόντος αὐτοῦ, παραχρῆμα δύο ἄγγελοι ἐπέστησαν αὐτῷ τοῦ θεοῦ· ἦν δὲ καὶ νεώτερος μετ’ αὐτῶν, ἀνεκλάλητον ἔχων τὸ πρόσωπον καὶ ἄφραστον τὴν θέαν, καὶ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ στέφανος ἀκάνθινος ἔκειτο.