Φιλοσοφείτω οὖν καθ’ ἑκάστην, ἀδελφοί, πρὸς τὸ παχύτερον τοῦ σώματος ἡ ψυχὴ περὶ τὴν κοίτην ὀψὲ λέγουσα πρὸς ἕκαστον μέλος τοῦ σώματος· Ὦ πόδες, ὡς ἔχετε ἐξουσίαν σταθῆναι καὶ κινηθῆναι, πρὸ τοῦ τεθῆναι ὑμᾶς ἐν τάφῳ καὶ μένειν ἀκινήτους στήκετε προθύμως τῷ κυρίῳ ὑμῶν. Πρὸς δὲ τὰς χεῖρας αὖθις λεγέτω· Ὦ χεῖρες, ἔσται ὥρα ἐν ᾗ ἔσεσθε ἐκλελυμέναι καὶ ἀκίνητοι καὶ δεδεμέναι ἀλλήλαις· διὰ τοῦτο πρὸ τοῦ ἐμπεσεῖν ὑμᾶς εἰς ἐκείνην τὴν ὥραν μὴ ἐκκακεῖτε πρὸς τὸν κύριον ἐπεκτεινόμεναι. Πρὸς δὲ τὸ σῶμα ὅλον οὕτως ἡ ψυχὴ ὁμιλείτω· Ὦ σῶμα, πρὸ τοῦ διαχωρισθῆναι ἡμᾶς ἀπ’ ἀλλήλων καὶ μακρυνθῆναι κἀμὲ μὲν εἰς ᾅδην κατενεχθῆναι δεσμοῖς ἀϊδίοις ὑπὸ ζόφον τετηρημένην, σὲ δὲ πρὸς τὴν ἀρχαίαν οὐσίαν μεταβληθῆναι καὶ διαλυθῆναι εἰς δυσωδίαν καὶ σηπεδόνα, θαρσαλέως στῆθι, προσκύνησον ἀόκνως τῷ κυρίῳ· λάβε καὶ αὐτὸ τὴν ἐμὴν αἴσθησιν διὰ δακρύων γνωριζομένην, ἐμφάνισον τῷ δεσπότῃ τὴν ἀγαθήν σου δουλείαν· βάστασόν με προθύμως τῷ θεῷ ἐξομολογουμένην πρὸ τοῦ σε βασταχθῆναι ὑπὸ ἄλλων, μὴ θέλον κοιμᾶσθαι καὶ ἀναπαύεσθαι νῦν εἰς αἰωνίαν καταδικάσῃς με κόλασιν. Ἔσται γὰρ καιρὸς ὅτε ὁ βαρύτατος ὕπνος μέλλει σε διαδέχεσθαι. Ἐὰν ἀκούσῃς μου, ἀπολαύσομεν ὁμοῦ τῆς μακαρίας κληρονομίας· εἰ δὲ μὴ ἀκούσεις μου, οἴμοι ὅτι συνεδέθης μοι.