Καὶ σὺ ἄκουσον τοῦτο αὐτοῦ λέγοντος δι’ ἐμοῦ, ἐπειδὴ ὁρῶ σε, φθονούμενον ὑπὸ τοῦ ἐχθροῦ, ἀπολέσαι ὅλον τὸν κάματόν σου. Καὶ ὅτε κρούουσιν ἡμέρας εἰς τὸ φαγεῖν τοὺς ἀδελφούς, μὴ μείνῃς αὐτὸς ἕως ὀψέ, ἀλλ’ ἀπελθὼν φάγε μετ’ αὐτῶν ὡς πέντε κλάσματα· καὶ τὸ διδόμενον αὐτοῖς ἕψημα γεῦσαι· καὶ μὴ πάλιν χορτασθῇς, εὔτονος ὤν, διὰ τὴν κυβέρνησιν τοῦ σώματος. Καὶ ἐκτὸς τῆς συνάξεως τῶν ἀδελφῶν μὴ πολὺ εὔξῃ ἕως ἂν κατακυριεύσῃς τοῦ δαίμονος τῆς καυχήσεως, ὅτι ἐπιβουλεύει σοι.» Καὶ ἀκούσας ἐκεῖνος πρὸς μὲν τὸ παρὸν ἐπείσθη· ὕστερον δὲ πάλιν ἠκολούθησε τῇ πλάνῃ λέγων ἐν ἑαυτῷ· «Ποῦ γέγραπται· Μὴ νηστεύσῃς ἢ μὴ εὔξῃ;» Καὶ οὕτως ἀπειθοῦντος αὐτοῦ καὶ μέλλοντος δαιμονισθῆναι, καλεῖ Θεόδωρον ὁ ἀββᾶς Παχώμιος καὶ λέγει αὐτῷ· «Οἶδας ὅτι πάνυ λυποῦμαι διὰ τόνδε τὸν ἀδελφὸν οὐκ ἀκούοντά μου. Ἄπελθε οὖν, ἐπίσκεψαι αὐτὸν καὶ γνῶθι τί ποιεῖ.» Ἀπελθὼν οὖν εὗρεν αὐτὸν συνεχῶς εὐχόμενον· καὶ ἀνακάμψας ἐδήλωσεν αὐτῷ. Καὶ πάλιν λέγει Παχώμιος· «Ὕπαγε, κώλυσον αὐτὸν εὔχεσθαι· ὅτε δὲ κωλύσεις αὐτόν, εὐθὺς ἔχει φανῆναι ὁ δαίμων ἐν αὐτῷ· καὶ ἐὰν ἴδῃς, τήρησον αὐτὸν ἕως ἔλθω.» Κρατηθεὶς οὖν ἐκεῖνος μὴ εὔξασθαι ἔκραξε λέγων πρὸς Θεόδωρον· «Ἀσεβῆ, σὺ κωλύεις με εὔξασθαι;» Καὶ αὐτοῦ καθημένου τηρεῖν αὐτόν, ἀνέστη ἐκεῖνος ἔχων ξύλον μέγα θέλων δοῦναι κατὰ τῆς κεφαλῆς Θεοδώρου.