Ἐφίστη[ς] δὲ τούτοις δευτερεύοντα καὶ οἰκονόμον, ἵνα ὁ μὲν ἀντ’ αὐτοῦ ἐν πάσῃ ταπεινοφροσύνῃ καὶ ἐπιεικείᾳ οἰκοδομῇ τὰς τούτων ψυχάς, διατυπῶν ἕκαστον ἀναλόγως τὰς ἀρετὰς ἐργάζεσθαι, ὁ δὲ εἰς τὸ πᾶσαν διακονίαν καὶ ὑπηρεσίαν ἀδελφῶν καὶ τὰ ἔργα τούτων διευθύνειν ἐν ἐπιμελείᾳ καὶ ἀγαθῇ συνειδήσει. Ἐσιτοῦντο δὲ οἱ μὲν ἑκάστης ἡμέρας, οἱ δὲ παρὰ μίαν, ἄλλοι δὲ παρὰ δύο, καὶ οἱ μὲν τρίτην ὥραν, οἱ δὲ πρὸς ἕκτην, ἄλλοι τε πρὸς ἐνάτην καὶ ἄλλοι τὸ πρὸς ἑσπέραν βαθεῖαν. Ἀλλὰ καὶ ἡ τροφὴ οὐχ ἡ αὐτὴ τοῖς πᾶσιν, ἀλλὰ τοῖς μὲν ἄρτος καὶ ὕδωρ, τοῖς δὲ βρεκτὰ ὄσπρια, ἄλλοις λεπτὰ λάχανα σὺν ἄρτῳ, τοῖς δὲ κοπιῶσι καὶ ἀσθενεστέροις λάχανα σὺν ὀσπρίοις καὶ ἐλαίῳ· καὶ οἶνος ἀνάλογος ταῖς κράσεσιν τῶν σωμάτων. Ἐκέλευε δὲ μηδένα ἄνευ ἐπωμίου ἐσθίειν ἢ πίνειν ἢ ἐργάζεσθαι ἢ προσεύχεσθαι ἢ ἀναπαύεσθαι, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τραπέζης τὰ τῆς ἀκακίας κουκούλια ἐπὶ κεφαλῆς φέρειν, ἵνα μὴ ἕτερος τὸν ἕτερον ἐσθίοντα βλέπῃ μήτε προσομιλῇ τινι, ἀλλὰ καὶ χρείας παρεμπεσούσης διὰ νεύματος ἢ κρούσματος ταύτην δηλοῦσθαι. Ἐπετίθει δὲ τούτοις καὶ καιροὺς καὶ μέτρα προσευχῆς, ἐν μὲν τῇ ἡμέρᾳ εὐχὰς δώδεκα, ὁμοίως καὶ ἐν τῇ ἑσπέρᾳ· προσευχομένοις δὲ μὴ ἐξεῖναι ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον περιβλέψασθαι ἢ συνᾶραι λόγον ἢ ἀνακλῖναι ἑαυτόν, παραμένειν δὲ ἐν ταῖς συνάξεσιν μέχρις αὐτῆς συμπληρώσεως, ἐξιοῦσι δὲ φεύγειν ὡς ἀπὸ πυρός.