Βραχὺς ὁ μεταξὺ χρόνος καὶ ἡ μήτηρ τοῦ Θεοδώρου, πρὸς ζήτησιν αὐτοῦ ἐξιοῦσα, ἐπεὶ ἐμάνθανε παρὰ τὸν μέγαν ἥκειν τὸν ταύτης υἱόν, καὶ αὐτὴ πάντα ὄκνον ἀποσεισαμένη πρὸς τὴν μονὴν ἔρχεται· ἔλεον αὐτῆς λαβὼν ὁ μέγας ἐκπέμπει ταύτην πρὸς ἓν[α] τῶν γυναικείων ἐκείνων σεμνείων ξενισθῆναι. Εἶτα μετακαλεσάμενος τὸν Θεόδωρον· «Ἰδού, τέκνον, ἡ σὴ μήτηρ ποθοῦσά σε παραγέγονεν. Ἄπιθι τοιγαροῦν, μετάδος αὐτῇ καὶ θέας καὶ ὁμιλίας. Ἴσως πρὸς μίμησιν τοῦ σοῦ βίου διαθερμανεῖς αὐτῆς τὴν ψυχὴν καὶ ταύτῃ τῶν ὠδίνων ἀντιδώσεις τὴν ἀμοιβήν.» Ὁ δέ· «Καὶ πῶς, ὦ πάτερ, ἔφη, οὐκ ἄντικρυς τοῦτο πλημμέλεια πρὸς θεόν, ἐν γνώσει πάντων ὑπεριδὼν εἰ ἀγεννῶς πάλιν ὑπὸ τοῦ ταύτης πόθου ἑλκυσθήσομαι;» Καὶ ὁ γέρων· «Πιστεύω, ἔφη, τῷ Θεῷ, τέκνον, ὅτι μικρὸν ὅσον ὄψει τὴν σὴν μητέρα τὸν ἡμῶν ἐπανῃρημένην βίον καὶ πόνων καὶ ἀγώνων τῶν αὐτῶν ἡμῖν μεθέξουσαν.» Ἕλκει τοῦτο τὸν Θεόδωρον πρὸς ὄψιν ἐκείνης ἐλθεῖν. Ἡ δέ, τὴν τοῦ υἱοῦ ὄψιν μὴ ἐπιγνοῦσα—ἠλλοίωτο γὰρ ὑπὸ τῆς ἄγαν ἐγκρατείας—, ἡσυχῇ δακρύουσα ἦν. Ὁ δὲ παρεκάλει αὐτὴν παύσασθαι τῶν θρήνων. Ὡς δὲ ἐπέμενε ζητοῦσα τὸν ταύτης ποθούμενον, ἐκεῖνος· «Εἰ μή, ὦ κυρία, ἔφη, τὴν μαλακὴν ταύτην καὶ περισπούδαστον ἀπεκδύσῃ στολὴν καὶ τὴν τῶν μοναχῶν ἐπενδύσῃ περιβολήν, οὐκέτι ὄψει τόν σοι ποθούμενον.» Οὕτως εἰπὼν καὶ ἐπευξάμενος αὐτῇ ἐπάνεισι πρὸς τὴν μονήν.