Οὗτος, ἐν ἡμέρᾳ ὅλῃ τὴν τοῦ κήπου ἐργασίαν μετιών, μετὰ δύσιν ἡλίου τροφῆς μετελάμβανε, μὴ ἀνασχόμενος ἐπὶ νώτου ἀνακλιθῆναί ποτε ἢ ἐπὶ σκίμποδος, ἀλλὰ μετὰ τὰς νυκτερινὰς εὐχὰς μέσον τῆς κέλλης καθήμενος περιέπλεκε σχοίνους ἕως τῆς συνάξεως, μὴ λύχνον ἅψας ποτέ, μὴ ἔλαιον ἐπιστάξας· ἀλλὰ εἰ ἐργαζόμενος <ἦν>, τὴν γλῶσσαν εἶχεν διὰ παντὸς ᾄδουσαν· εἰ δὲ καὶ συνέβη αὐτὸν ἀπονυστάξαι διὰ τὴν τῆς φύσεως ἀνάγκην, καθήμενος καὶ ἐπὶ χεῖρας ἔχων τὸ ἔργον μετελάμβανεν ὕπνου. Περὶ τούτου λέγεται ὅτι, ὡς εἰώθει συχνῶς ἐν ταύτῃ τῇ μονῇ παραβάλλειν τὸν μέγαν, εὑρίσκει πρὸς τῇ πύλῃ συκῆν ἑστῶσαν καὶ βρίθουσαν τὸν καρπόν· ἐξ ἧς τῶν νέων τινές, ἐμπαιζόμενοι ὑπὸ τοῦ δαίμονος, λάθρᾳ λαμβάνοντες ἤσθιον. Τοῦτο τοῖς διορατικοῖς αὐτοῦ ὄμμασι κατανοήσας ὁ μέγας καὶ δαίμονά τινα ἐπικαθήμενον αὐτῇ κατανοήσας, καλεῖ τὸν προλεχθέντα Ἰωνᾶ<ν> καὶ ταύτην ἐκκόψαι διακελεύεται. Ὁ δέ, ἀκούσας καὶ μὴ συνιεὶς τὴν αἰτίαν, λύπῃ συνεχόμενος· «Μηδαμῶς, ὦ πάτερ, ἔφη· πολὺς γὰρ ἐξ αὐτῆς καρπὸς εἰς παράκλησιν τοῖς ἀδελφοῖς προσφέρεται.» Ἰδὼν δὲ αὐτὸν ὁ μέγας οὕτως περίλυπον γενόμενον οὐ προσέθετο ἔτι λαλῆσαι, ἀλλ’ ἐπευξάμενος ἐπὶ τοσοῦτον αὐτὴν ἐξήρανεν ὡς μὴ μόνον καρπόν, ἀλλ’ οὐδὲ φύλλον τὸ σύνολον εὑρεθῆναι ἐπ’ αὐτήν.