Καὶ δὴ περὶ μέσας νύκτας φῶς ἄρρητον περιήστραψεν αὐτόν· καὶ ὡς ἐν ἐκστάσει γενόμενος ὁρᾷ ἑαυτὸν ἐπί τινος ἀπόπτου τόπου ἑστῶτα, καὶ ὑποκάτωθεν αὐτοῦ κοιλάδα ἡπλωμένην ἀχμηρὰν καὶ βαθεῖαν καὶ ὁμίχλης πλῆρες, καὶ περὶ αὐτὴν σμῆνος μοναχῶν, τῶν μὲν ἐξ αὐτῆς ἀνιέναι προαιρουμένων, μὴ ἰσχυόντων δέ, τῶν δὲ κατὰ πρόσωπον προσυπαντώντων καὶ ἀλλήλους μὴ ἐπιγινωσκόντων, ἑτέρων ἀνελθεῖν μὲν ἐπειγομένων, ὑπὸ δὲ τοῦ πολλοῦ κόπου ἐξατονούντων καὶ κατὰ γῆς καταφερομένων, ἄλλων ἀνερχομένων καὶ ἐν τῷ ἐγγίζειν αὐτῶν αὖθις καταρρασσομένων, ἑτέρων ἐλεεινῶς θρηνούντων καὶ ἐπιζητούντων τὴν ἄνοδον, τινὰς ἐξ αὐτῶν μόλις ποτὲ μετὰ καμάτου πολλοῦ ἀνιόντων, οὓς καὶ φῶς ὑπεδέχετο θεῖον καὶ χαρὰ ἄληκτος. Φωνὴ δὲ ἄνωθεν ἠκούετο· «Νόει τὰ ὁραθέντα, Παχώμιε.» Καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο, λαμπροὶ τῷ σχήματι, κατάπληκτοι τὴν θέαν, οἳ καὶ διεσάφουν τὰ θεαθέντα λέγοντες· «Οἱ μὲν ἀνιέναι προαιρούμενοι, μὴ ἰσχύοντες δέ, οὗτοί εἰσιν οἱ μειζόνως ἀσκεῖν προαιρούμενοι, ὑπὸ δὲ τῆς φιλοδοξίας καὶ τῆς οἰήσεως πρὸς τελειότητα φθάσαι μὴ συγχωρούμενοι. Οἱ δὲ κατὰ πρόσωπον ἀπαντῶντες καὶ ἀλλήλους μὴ ἐπιγινώσκοντες διὰ τὴν ζόφωσιν, οἱ ἐν ἀμελείᾳ βιοῦντες καὶ ῥαθυμίᾳ καὶ ὑπὸ τῆς σφῶν τυφλώσεως οὐ μόνον οὐ ζηλοῦντες τοὺς ἐναρέτους, ἀλλὰ καὶ διαβάλλοντες.