Ὁ δὲ μέγας, ἐκ πονηρᾶς συνεργείας πλανᾶσθαι τοῦτον εἰδώς· «Ἔασον, ἀδελφέ, ἔφη, τοὺς τοιούτους λογισμοὺς καὶ ὑπόμεινον γενναίως τοὺς τῆς ἀσκήσεως ἱδρῶτας· καὶ οὐ μακρὰν ἀφέξῃ τῆς τῶν μαρτύρων κοινωνίας.» Ἐκείνου δὲ ἐπιμένοντος τῇ τοιαύτῃ ἐπιθυμίᾳ, ὁ γέρων παρεκάλει αὐτὸν λέγων· «Ἀσφάλισον σεαυτόν, ἀδελφέ, μήπως, ληφθεὶς εἰς τὸ μαρτυρῆσαι, εὑρεθῇς ἀρνητὴς τῆς ὁμολογίας.» Μετὰ οὖν χρόνον τινά, τῶν ἀδελφῶν εἰς συλλογὴν τῶν θρύων εἰς μίαν τῶν ἐρήμων ἀπιόντων, ἐν τῷ χρονίζειν αὐτοὺς ἐκεῖσε, πέμπει αὐτὸν ὁ τὴν οἰκονομίαν ἐμπεπιστευμένος ἀποκομίσαι τὰ πρὸς τὴν χρείαν τοῖς ἀδελφοῖς μετὰ τῆς ὄνου. Ἦσαν δὲ πλησίον ἐκεῖ βάρβαροι οἱ λεγόμενοι Βλεμμυῖαι. Τούτων τινὲς ὑδρεύσασθαι παραγενόμενοι συναντῶσι τὸν μοναχὸν μετὰ τῆς ὄνου· καὶ τοῦτον τὼ χεῖρε ὀπίσω δήσαντες ἄγουσι μετὰ τῶν χρειῶν πρὸς τοὺς ἑτέρους· οἵ, ἐπεὶ θύοντες ἦσαν τῷ ἑαυτῶν δαίμονι, λύσαντες τὸν μοναχὸν ἠνάγκαζον καὶ αὐτὸν σπείσασθαι ἐκ τῶν ἀλισγημάτων αὐτῶν. Τοῦ δὲ ἀπαναινομένου, εἷλκον αὐτὸν μετὰ θυμοῦ· εἶτα καὶ ξίφη γυμνώσαντες κατασφάττειν ἠπείλουν, εἰ μὴ ἀπογεύσηται τούτων. Μετὰ δὲ πολλὴν πεῖραν παίειν τοῦτον ἐπεχείρουν. Ἐκεῖνος, τὸ μανικὸν καὶ ἄγριον τῶν βαρβάρων κατορρωδήσας, λαβὼν φεῦ οἶνον ἐπέχεε τοῖς θύμασι· καὶ τούτων ἀπογευσάμενος ἀπελύθη.