52. Ἀδελφοῦ δέ τινος περιλύπου γενομένου διὰ τὸ συχνότερον ἐλέγχεσθαι αὐτὸν ὑπὸ τοῦ πατρὸς διδασκόμενον τὸ ἀγαθὸν καὶ ἑτοίμου ὄντος πρὸς φυγήν, σχηματισάμενος ὁ Θεόδωρός φησι πρὸς αὐτόν· «Γινώσκεις ἄρα, ἀδελφέ, ὅτι ὁ λόγος τοῦ γέροντος τούτου ἀπότομός ἐστιν ὑπὲρ τὸ μέτρον. Οὐκ οἶδα εἰ δύναμαι ἐγὼ ὑπομεῖναι ἐνταῦθα.» Ὁ δὲ ὥσπερ ἀποθέμενος τὸ ἴδιον βάρος καὶ καλῶς ἐν τῷ ἑτέρῳ διαβλέψας φησὶ πρὸς αὐτόν· «Καὶ σὺ τοῦτο πάσχεις;» Ὁ δὲ Θεόδωρος λέγει πρὸς αὐτόν· «Καὶ σφόδρα πάσχω· ἀλλ’ εἰ βούλει, γενώμεθα ἅμα πρὸς τὸ παραμυθεῖσθαι ἑαυτούς, ἕως ἂν πειράσωμεν αὐτὸν ἔτι ἅπαξ· ἐὰν μὲν χρηστὸς πρὸς ἡμᾶς γένηται, καὶ δὴ μένομεν ἐνταῦθα· εἰ δὲ μή γε, ἀπερχόμεθα καθ’ ἑαυτούς.» Ταῦτα ἀκούσας ὁ ἀδελφὸς ἐνισχύθη ἐκ τῆς τῶν λογισμῶν ἀσθενείας. Ὁ δὲ Θεόδωρος, πορευθεὶς πρὸς τὸν Παχώμιον, τὴν ὑπόθεσιν ὡς ἐνῆν αὐτῷ διηγήσατο. Ὁ δὲ λέγει αὐτῷ· «Καλῶς ἐποίησας, τέκνον· ἀλλ’ ἄγαγε αὐτὸν μετὰ σεαυτοῦ, καὶ ἐπ’ αὐτοῦ πάλιν, ὡς ἔνι, διαμεμψαμένου σου τὴν βουλὴν αὐτοῦ, ἥνπερ δίδωσιν Θεὸς πληροφορίαν ἐντελέστερον ὁ ἀδελφὸς λαμβάνει.» Ἐλθόντων δὲ αὐτῶν ἅμα καὶ τοῦ Θεοδώρου κατὰ τὴν τοῦ πατρὸς διδασκαλίαν ἐλέγχοντος αὐτόν, κύψας ὁ πατήρ· «Συγχωρήσατέ μοι, φησίν, ἀδελφοί, ὅτι ἐγὼ ἥμαρτον· ὀφείλετε δὲ καὶ αὐτοὶ ὡς γνήσιοι υἱοὶ φέρειν τὸν πατέρα ὑμῶν.» Καὶ οὕτως σοφῇ πανουργίᾳ χρησάμενος ὠφέλησεν αὐτούς.