Οὐκ ὀφείλω οὖν πενθεῖν, εἴπατέ μοι, ὅτι ἀπὸ θυμέλης ἄνθρωπος ὑπηρετοῦμαι παρὰ τοιούτων ἁγίων ἀνδρῶν; Πενθῶ οὖν, ἀδελφοί μου, φοβούμενος ἐφ’ ἑκάστης, μή πως κατὰ Δαθὰν καὶ Ἀβειρὼν τοὺς βεβήλους καταποθῶ, ἐπιχειροῦντας πονηραῖς προαιρέσεσι καὶ χερσὶν οὐ καθαραῖς θυμιᾶν εἰς τὰ ἅγια, ὅτι τοσαύτην γνῶσιν δεξάμενος τῆς κατὰ ψυχὴν ἀμελῶ σωτηρίας. Διὰ τοῦτο οὐκ ἐπαισχύνομαι τοῦτο· οἶδα γὰρ τὰς πολλάς μου ἁμαρτίας· διὸ εἰ καὶ αὐτὴν τὴν ψυχὴν ἐπέδωκα, ξένον οὐδὲν ἐποίουν.» 61. Τούτου οὕτως ἐπὶ πολὺ ἀγωνιζομένου, διεμαρτύρατο πάλιν περὶ τούτου ἐπὶ πάντων ὁ μέγας· «Ἰδού, ἀδελφοί, διαμαρτύρομαι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἀφ’ οὗ τὸ κοινόβιον τοῦτο γέγονεν, οὐδένα ἐκ πάντων τῶν συνόντων μοι ἀδελφῶν οἶδα μιμησάμενον τὴν ἐμὴν ταπείνωσιν, εἰ μὴ ἕνα μόνον.» Ἀκούσαντες δὲ ταῦτα οἱ ἀδελφοί, οἱ μὲν ᾤοντο τὸν ἕνα τοῦτον εἶναι Θεόδωρον, ἄλλοι Πετρώνιον, ἕτεροι δὲ Ὀρσίσιον. Πυθομένου οὖν τοῦ Θεοδώρου περὶ τίνος ἔλεγεν, οὐκ ἐβούλετο ὁ μέγας εἰπεῖν.