Τῇ δὲ ἁγίᾳ καὶ ἀναστασίμῳ ἡμέρᾳ τοῦ πάσχα λέγει αὐτῷ· «Ἐπειδὴ ἡ τῶν χριστιανῶν πάντων ἑορτὴ σήμερόν ἐστιν, ἑτοίμασον καὶ ἡμῖν, ἀδελφέ, τὰ πρὸς τὴν χρείαν.» Ὁ δὲ προθύμως ποιῆσαι θέλων τὸ κελευσθέν, λαβὼν ἔλαιον ἔβαλεν εἰς τὸ τετριμμένον ἅλας, ὅπερ σύνηθες οὐκ ἦν ποιεῖν τὸν Παλάμωνα· καὶ γὰρ λαμψάνας χωρὶς ἐλαίου καὶ ὄξους ἤσθιεν ἀεί. Ὡς δὲ ἡτοίμασε πάντα, ἔφη ὁ Παχώμιος· «Ἰδοὺ πεποίηκα, πάτερ, ὡς προσέταξας.» Πλησιάσας δὲ τῇ τραπέζῃ ὁ γέρων καὶ θεασάμενος τὸ ἔλαιον ἐν τῷ ἅλατι, κρούσας τὸ μέτωπον ἑαυτοῦ μετὰ δακρύων ἔφη· «Ὁ Κύριός μου ἐσταυρώθη, ἠτιμάσθη, ἐρραπίσθη· κἀγὼ ἔλαιον φάγομαι;» Τοῦ δὲ παρακαλοῦντος αὐτὸν μεταλαβεῖν τῶν προκειμένων, οὐκ ἠνέσχετο, ἄχρις οὗ ἤρθη τὸ ἅλας καὶ ἕτερον ἐτέθη. Καθεσθέντων οὖν αὐτῶν φαγεῖν κατὰ τὸ σύνηθες, ὁ Παλάμων τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ ἐπὶ τῶν ἐδεσμάτων ἐποίει, εὐχαριστῶν τῷ Θεῷ· ᾧ καὶ ἦν ἀκολουθῶν μετὰ ταπεινῆς καρδίας.