Ἐλέησόν με, Κύριε, ἵνα μὴ ἀπόλωμαι· ἐὰν γὰρ μὴ στηρίξῃς με ἐν τῇ μακροθυμίᾳ σου, εὕρῃ δὲ ἐν ἐμοὶ μέρος τι τῶν αὐτοῦ πράξεων ὁ ἐχθρός, ἔσομαι αὐτῷ ὑποχείριος, καθὼς γέγραπται ὅτι· «Ἐὰν πάντα τὸν νόμον πληρώσῃ τις, πταίσῃ δὲ ἐν ἑνί, γέγονε πάντων ἔνοχος.» Πιστεύω δὲ ὅτι οἱ πολλοί σου οἰκτιρμοί, Κύριε, βοηθήσουσί μοι· καὶ διδαχθήσομαι πορεύεσθαι τὴν ὁδὸν τῶν ἁγίων σου, τοῖς ἔμπροσθεν μὲν ἐπεκτεινόμενος ἀεί, τῶν δὲ κατόπιν λήθην ποιούμενος. Οἱ μὲν γὰρ ἀπ’ αἰῶνος ἅγιοί σου, βοηθούμενοι ὑπὸ τῆς σῆς χάριτος, κατῄσχυναν τὸν ἐχθρὸν καὶ μεγάλως διέλαμψαν. Ἐγὼ δὲ πῶς διδάξω, Κύριε, οὓς καλεῖν ἐπηγγείλω δι’ ἐμοῦ εἰς τὴν τῶν μοναχῶν πολιτείαν, μὴ πρότερον νικήσας τὰ πάθη τὰ διὰ τῆς σαρκὸς τῇ ψυχῇ προσπαλαίοντα μήτε τὸν νόμον σου ἀμέμπτως διαφυλάξας; Ἀλλὰ πιστεύω, Κύριε, ὅτι τῆς παρὰ σοῦ συμμαχίας παρούσης μοι, ποιήσω τὰ εὐάρεστα πρὸ ὀφθαλμῶν σου, καὶ συγχωρήσεις μοι πάσας τὰς ἁμαρτίας μου.» 16. Ταῦτα δὲ καὶ τὰ τοιαῦτα μετὰ κλαυθμοῦ ἐξομολογούμενος, τὴν νύκτα πᾶσαν ἕως ὄρθρου δακρύων διετέλει· καὶ ἀπὸ τοῦ πολλοῦ ἱδρῶτος—θέρος γὰρ ἦν καὶ ὁ τόπος θερμότατος— ὑπὸ τὰς βάσεις τῶν ποδῶν αὐτοῦ ὡς πηλὸς ἀπετελέσθη.