Τοῦτο γάρ ἐστι τὸ γεγραμμένον· «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς,» τὸ αὐτεξουσίως καταλιπόντας τὰ πονηρὰ προσδραμεῖν τῷ ἀγαθῷ. Συναποθάνωμεν τοίνυν, ἵνα καὶ συνζήσωμεν τῷ ἀνθρώπῳ τούτῳ, ὅτι ὀρθῶς ἡμᾶς εἰς τὴν ζωὴν ὁδηγεῖ.» Καὶ προσελθόντες τῷ Παχωμίῳ λέγουσιν αὐτῷ· «Διὰ τί κοπιᾷς μόνος εἰς τὰ ἔργα τῆς μονῆς, πάτερ;» Ὁ δὲ λέγει αὐτοῖς· «Τίς ζεύγνυσι ζεῦγος αὐτοῦ πρὸς ἐργασίαν, καὶ ἀθρόον ἐπιτίθεται αὐτῷ ἢ παραβλάπτει αὐτό, ὥστε ἀτονῆσαν καταπεσεῖν; Καὶ οὐχὶ πρότερον διαβαστάζει αὐτό, εἶθ’ οὕτως ἐπὰν συνηθίσῃ ἐπιτηδείως κέχρηται αὐτῷ πρὸς ἐργασίαν τελείαν; Τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον δεῖ καὶ ἡμᾶς τῇ ἱκανότητι ᾗ ἱκάνωσεν ἡμᾶς ὁ Χριστὸς ἀγωνίζεσθαι σὺν ὑμῖν πρὸς στηριγμὸν ὑμέτερον, ἀγαπητοί. Ὁ δὲ οἰκτίρμων Κύριος, ὁ ἀεὶ ἐπιβλέπων ἐπὶ τὴν ἐμὴν ταπείνωσιν, στηρίξει τὰς καρδίας ὑμῶν, καὶ ἐν ὑπομονῇ ἐπιτελοῦντας ὑμᾶς τὸ ἀγαθὸν τελειώσει· ὥστε καὶ ἄλλους, ὁρῶντας ὑμῶν τὴν κατὰ Θεὸν ἐνάρετον πολιτείαν, ἐπισυναχθῆναι, τοὺς δυναμένους ἀντιλαβέσθαι μου περὶ τὰς μερίμνας τῆς μονῆς.» Κανονίζει τοίνυν αὐτοῖς τύπους τινὰς καὶ παραδόσεις ψυχωφελεῖς, τὸ ἔνδυμα εὐτελές, τὴν τροφὴν σύμμετρον καὶ τὴν πρὸς τὸν ὕπνον ἀνάπαυσιν εὐσχήμονα.