29. Εἰ δέ τις τῶν ἀδελφῶν ἔχων ἰδίαν αὐτοῦ ἐν τῷ ἀσκητηρίῳ ἤθελεν ἐπισκέψασθαι αὐτήν, συναπέστελλε τούτῳ ἕνα τῶν γηραλέων καὶ πνευματικῶν ἀδελφῶν· καὶ οὕτως πρότερον τῇ ἡγουμένῃ, ἔπειτα παρούσης αὐτῆς καὶ τῶν προεχουσῶν τῆς ἀδελφότητος, συνετύγχανε τῇ γνωρίμῃ ὁ ἀδελφὸς μετὰ πολλῆς τῆς εὐλαβείας, οὔτε κομίζων τι αὐτῇ, οὔτε λαμβάνων τι παρ’ αὐτῆς· οὔτε γὰρ εἶχον ἴδιόν τι· ἀλλ’ ἤρκει ἀμφοτέροις ἡ μνήμη μόνη καὶ ἡ ἐλπὶς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν. Εἰ δέ ποτε καὶ οἰκοδομῆς ἕνεκα ἢ ἄλλης χρείας ἔχρῃζον τῶν ἀδελφῶν, ἐπιστήμονά τινα καὶ εὐλαβῆ μεταξὺ καὶ ἄλλων ὁμοίως ἔπεμπεν ἐπὶ τούτῳ· καὶ τῇ ὥρᾳ τοῦ ἐσθίειν ἀνέκαμπτον ἐν τῇ μονῇ, μηδεμιᾶς τὸ σύνολον τροφῆς ἢ ποτοῦ ἐκεῖσε μεταλαμβάνοντες. Καὶ τελειουμένης δὲ ἀδελφῆς, συνάγονται μέχρι νῦν οἱ ἀδελφοὶ κατά τινα ὡρισμένον τόπον· καὶ οὕτως ψαλλόντων αὐτῶν, αἱ λοιπαὶ κατὰ τὸ ἕτερον μέρος, ἐνταφιάσασαι ταύτην καλῶς, τιθέασιν ἐν τῷ μέσῳ· εἶθ’ οὕτως λαμβάνοντες οἱ ἀδελφοὶ μετὰ σεμνῆς ψαλμῳδίας θάπτουσιν αὐτὴν ἐν τῷ ὄρει μετ’ εὐλαβείας πολλῆς καὶ φόβου Θεοῦ, ὡς προσήκει δούλοις Χριστοῦ.