Οὗτος γάρ, ἑορτῆς οὔσης ἑνδεκάτῃ τοῦ τυβὶ μηνός, θεασάμενος τὴν ἑαυτοῦ οἰκίαν θαυμαστὴν καὶ μεγάλην οὖσαν καὶ ἐν τοῖς τοῦ κόσμου πράγμασιν εὐθηνουμένην, κατενύγη τὴν καρδίαν θείᾳ χάριτι. Καί φησι πρὸς ἑαυτόν· «Τί ὠφελοῦμαι ἢ κερδαίνω ὁ ἄθλιος ἐγώ, εἰ ἀπολαύσας τῶν προσκαίρων καὶ ἡδέων τοῦ παρόντος βίου, τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν ἀποτύχω; Οὐδεὶς γὰρ ἐν ἀπολαύσει τούτων γενόμενος τῆς αἰωνίου δόξης μετασχεῖν ἠδυνήθη.» Καὶ στενάξας ἐπὶ τούτοις εἰσῆλθεν εἴς τι τῆς οἰκίας μέρος ἀπόκρυφον· καὶ πεσὼν ἐπὶ πρόσωπον μετὰ δακρύων ἔλεγε· «Κύριε ὁ τῶν κρυπτῶν γνώστης, σὺ γινώσκεις ὅτι οὐδὲν τῶν ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ τῆς σῆς ἀγάπης προετίμησα· διὸ ἱκετεύω σε, δέσποτα, ὁδήγησόν με πρὸς τὸ σὸν θέλημα, καὶ φώτισόν μου τὴν ψυχήν, ἵνα διὰ παντὸς αἰνῶ καὶ δοξάζω σε.» 31. Ταῦτα δὲ αὐτοῦ εἰπόντος, ἐπέστη αὐτῷ ἡ μήτηρ αὐτοῦ· καὶ ἀτενίσασα ὁρᾷ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ δακρύοντας, καί φησι πρὸς αὐτόν· «Τίς σε ἐλύπησε, τέκνον, καὶ ἐχωρίσθης ἀφ’ ἡμῶν, καὶ ὀδυνώμενοι ἐζητοῦμέν σε;» Ὁ δὲ ἔφη πρὸς αὐτήν· «Ἄπελθε, μῆτερ, καὶ μεταλάβετε τροφῆς· ἐγὼ γὰρ νῦν ἐσθίειν οὐ βούλομαι.» Καὶ οὐκ ἠνέσχετο αὐτῆς. Καὶ ἐν τῇ διατριβῇ δὲ ἀπερχόμενος ἐνήστευεν ἕως ἑσπέρας· πολλάκις δὲ καὶ τὰς δύο συνάπτων, τῶν πολυτελῶν βρωμάτων ἐπὶ ἔτη δύο ἑκουσίως ἀπείχετο, ἑαυτὸν ἐθίζων πρὸς τελείαν ἄσκησιν.