152. Θεόδωρος δέ, καθὼς προειρήκαμεν, ταχθεὶς ἦν παρακλήτωρ τῶν ἀδελφῶν. Καὶ μετὰ παρέλευσιν ἑπτὰ ἐτῶν, ἐγένετο αὐτῷ ἀγὼν μέγας παρὰ Κυρίου εἰς δοκιμήν. Καὶ γὰρ ἀρχαῖοι πατέρες καὶ ἡγούμενοι μοναχῶν συναχθέντες ἐπὶ τὸ αὐτό, τοῦ πατρὸς ἡμῶν κακωθέντος, εἶπον· «Μή ποτε ὁ Κύριος ἐπισκέψεται τὸν πατέρα ἡμῶν καὶ γενώμεθα ὀρφανοί.» Εἶπαν δὲ Θεοδώρῳ· «Ἐπειδὴ οὐδεὶς ἡμῶν πᾶσαν τὴν ἀναστροφὴν ἐπίσταται ὡς σύ, πεισθεὶς ὁμολόγησον ἡμῖν ὅτι, ἐὰν γένηται τοῦτο καὶ παρέλθῃ ὁ πατήρ, οὐ παραβλέπομαι ὑμᾶς, ἀλλ’ ἵνα σταθῇς διάδοχος αὐτοῦ, μή πως διασκορπισθῶσιν οἱ ἀδελφοί.» Αὐτὸς δὲ παραιτούμενος καὶ μὴ συγχωρηθείς, ὀχλούμενος ὑπ’ αὐτῶν, ἔδωκεν αὐτοῖς λόγον. Ἀκούσας οὖν τοῦτο ὁ ἅγιος γέρων Παχώμιος καὶ μὴ ἀρεσθείς, ἐκάλεσε πάντας τοὺς ἡγουμένους τῶν μοναχῶν, Σοῦρον, Ψενθαήσιον, Παφνούτιον, Κορνήλιον, καὶ αὐτὸν δὴ τὸν Θεόδωρον. Καὶ λέγει αὐτοῖς· «Ἕκαστος ὑμῶν εἴπῃ τὸ ὑστέρημα αὐτοῦ καὶ τὸν λογισμόν.