147. Ποτὲ δὲ ἀπῆλθεν ὁ πατὴρ ἐν Ταβεννήσει ἕνεκεν ἀναγκαίου πράγματος ψυχῆς. Καὶ ἀσπασάμενος αὐτοὺς ἐκαθέσθη, ὡς ἔθος ἦν αὐτῷ, ἐξηγήσασθαι πᾶσαν τὴν ἀσφάλειαν τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν καὶ τὴν τῶν ἀντικειμένων πανουργίαν. Ἔλεγε δὲ ὅτι· «Δεῖ, φησί, τὸν μοναχὸν μὴ τῇ φαινομένῃ μόνον τοῦ σώματος ἀσκήσει ἀρκεῖσθαι, νηστείᾳ τυχὸν ἢ ἀγρυπνίᾳ ἤ τινι τοιούτῳ, ἀλλ’ ὀφείλει ἀγωνίζεσθαι καὶ περὶ λογισμῶν διαφόρων· φιλαρχίας, μίσους τε καὶ καταλαλιᾶς, τύφου καὶ τῶν τοιούτων. Ἐξαιρέτως δὲ σπουδάζειν ὀφείλει τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ ἔνοικον ἔχειν. Ὥσπερ γὰρ τὸ πῦρ καθαρίζει πάντα ἰὸν τοῦ σιδήρου καὶ κατασκευάζει τὰ εἴδη λαμπρά, οὕτως ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ ἀναλίσκει πᾶσαν κακίαν ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου καὶ κατασκευάζει αὐτὸν σκεῦος εἰς τιμὴν εὔχρηστον τῷ Θεῷ καὶ ἔντιμον εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν. Ἡ δὲ τῆς βλασφημίας ὑποβολὴ τοῦ ἐχθροῦ, ἐὰν εὕρῃ τινὰ μὴ νηφάλεον, κἂν ᾖ ἀγαπῶν τὸν Θεόν, ἐὰν μὴ νήψῃ τελείως ἢ ἐξετάσῃ τινὰ ἐπιστήμονα καὶ μάθῃ τὸ πῶς ὀφείλει νικῆσαι αὐτόν, ἀλλὰ παραδέξηται καὶ συμπεισθῇ τῇ καρδίᾳ, δολία οὖσα τοῦτον ἀπολέσει. Πολλοὶ γὰρ οὕτως ἐθανάτωσαν ἑαυτούς, ὁ μὲν ἀπάνωθεν ὕψους ἑαυτὸν ῥίψας ὡς ἐκστατικός, ὁ δὲ μαχαίρᾳ ἑαυτὸν ἀναρρήξας ἀνέπτυξε τὴν κοιλίαν αὐτοῦ καὶ ἀπέθανεν, ἄλλος εἰς πῦρ ἔρριψεν ἑαυτὸν καὶ ὁλόκαυστος γέγονε, καὶ ἄλλοι ἄλλως.