Πανοσ. Ἀρχιμ. Διονυσίου Μαντάλου, Γεν. Ἀρχιερ. Ἐπιτρόπου Ἱ. Μητροπόλεως Χαλκίδος, νῦν Σεβ. Μητροπολίτου Κορίνθου

Κηδεύει ἡ Τοπική μας Ἐκκλησία σήμερα, Σεβασμιώτατε ἅγιε Κεφαλληνίας, Σεβασμιώτατε ἅγιε Ναυπάκτου, Θεοφιλέστατε ἅγιε Ἀρσινόης καί Σεβασμιώτατε Ποιμενάρχα τῆς Θεοσώστου ταύτης Ἐπαρχίας, ἐν πληθούσῃ Ἐκκλησίᾳ, κηδεύουμε σήμερα μέ πρῶτον τόν τοπικό ἄρχοντα καί τούς Βουλευτές καί τίς τοπικές Ἀρχές, τόν Καθηγούμενο τῆς Ἱερᾶς αὐτῆς Μονῆς, τόν ἀοίδιμο ἤδη πατέρα Ἰάκωβο Τσαλίκη.

Χθές, ἡμέρα κατά τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν μνήμη τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, ἐκεῖνος, ἀφοῦ προσῆλθε στήν Ἐκκλησία, ἀφοῦ προσευχήθηκε, ἄφησε τόν μάταιο αὐτό κόσμο καί ἑόρτασε τά δικά του εἰσόδια στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ὑπῆρξε μιά προσωπικότης πού ἀκτινοβόλησε, ὄχι μόνο στή Χαλκίδα καί τήν Εὔβοια, ἀλλά καί στό πανελλήνιο. Ὑπῆρξε μιά προσωπικότης πού πραγματικά, χωρίς νά διαθέτει προσόντα κατά κόσμον, κατέκτησε τόν κόσμο καί τίς καρδιές τοῦ κόσμου καί ἀπέδειξε, ὅτι καί ἄν δέν ὑπάρχει ἡ κατά ἄνθρωπον σοφία, ὑπάρχει ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ, πού ἀναδεικνύει τήν σοφία τοῦ κόσμου σέ μωρία, καί τήν σοφία τοῦ Θεοῦ σέ ἁγιότητα, σέ σεμνότητα, σέ ταπείνωση.

Ὅσοι εἴχαμε τήν εὐτυχία νά τόν γνωρίσουμε, στό πρόσωπό του εἴδαμε τόν σεμνό λευίτη, τόν ταπεινό πνευματικό, τόν ἄνθρωπο ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος, μέ τήν διαίσθηση καί τήν διορατικότητα τῆς ποιμαντικῆς του καρδιᾶς, μποροῦσε νά καθίσει ὧρες ὁλόκληρες στό ἱερό ἐξομολογητήριο καί νά δεχθεῖ τῶν ἀνθρώπων τά ἁμαρτήματα καί νά τά πάρει ἀπό τήν γῆ καί νά τά φέρει στόν οὐρανό, καί ἀπό κεῖ, νά πάρει τήν χάρη καί τήν εὐλογία καί τήν συγχώρηση γι’ αὐτόν πού τόν πλησίασε. Ἔτσι ἀναδείχθηκε πατέρας πλήθους ἀνθρώπων. Τό ἀποδεικνύουν ἄνθρωποι μέ φλογερή καρδιά, ἄνθρωποι πού πιστεύουν στόν Θεό, ἄνθρωποι πού ἐνδυναμώνονται ἀπό αὐτόν τὸν ἅγιο Γέροντα, πού μέσα στόν Ναό τῆς Ἱερᾶς Μεταμορφώσεως ἄφησε τήν ψυχή του νά σμιλευτεῖ ἀπό τό ἄκτιστο ἐκεῖνο φῶς καί νά τό μεταλαμπαδεύει στά πέρατα τοῦ κόσμου καί νά ἀποδεικνύει πράγματι, ὅτι ταπεινοί ἄνθρωποι κατεβάζουν τόν οὐρανό στή γῆ.

Χθές, εὐτύχησε νά δεῖ ἕνα ἀπό τά πνευματικά του παιδιά νά χειροτονεῖται εἰς Διάκονον. Εἶχε τήν ἀγωνία του, περίμενε, καί μόλις ἦρθαν, ὁ νεοχειροτονηθείς καί οἱ ἀδελφοί τῆς Μονῆς, πού τόν συνόδευσαν, πλημμύρισε ἡ καρδιά του ἀπό χαρά, αὐτή ἡ καρδιά πού ἔπαθε γιά τόν Χριστό, γιά τούς ἀνθρώπους, ἔστω κι ἄν ἦταν λαβωμένη. Πλημμύρισε ἀπό χαρά καί ἔσπασε, καί ἔμεινε ἐκεῖ.

Ἔφυγε ὁ Ἡγούμενος, ἔφυγε καί τόν θρηνεῖ ὁ Λαός. Ἔφυγε ὁ Ἡγούμενος καί τόν θρηνεῖ ὁ Ἐπίσκοπος. Ἔφυγε ὁ Ἡγούμενος καί τόν θρηνεῖ ὁ ἱερός κλῆρος. Ἔφυγε ὁ Ἡγούμενος καί τόν θρηνεῖ ἡ ἀδελφότητά του, αὐτή τήν ὁποία ἀνέλαβε μέ φόβο καί τρόμο, ὅταν τό 1975 ὁ Σεπτός μας Ποιμενάρχης, κ. Χρυσόστομος, τοῦ ἀνέθετε τήν ἡγουμενία, ἐκεῖνος ἐφοβεῖτο.

Ὁ Ἐπίσκοπος δέν ἤθελε νά ὑπάρχει Ἡγούμενος ἐκτός Μονῆς. Καί τόν ἔσυρε οὐσιαστικά νά ἀναλάβει τήν ἡγουμενία. Καί τόν ἐνθυμούμεθα ὅλοι διστακτικό, νά προτρέπεται ἀπό τόν Ἐπίσκοπο νά ἀναλάβει τήν ἡγουμενική βακτηρία, καί ἐκεῖνος νά διστάζει καί νά κρύβεται, καί ὁ Ἐπίσκοπος νά τόν καλεῖ καί νά τόν ἔχει δίπλα του καί νά τόν προβάλλει στήν ἀδελφότητα καί νά τόν προβάλλει στόν Λαό καί νά ζητᾶ τήν ὑπακοή καί τήν πειθαρχία. Νά ζητᾶ ἀπό τήν ἀδελφότητα νά ἀσκήσουν τίς μοναχικές ἀρετές τῆς ὑπακοῆς, τῆς ἀκτημοσύνης, ἀλλά καί ταυτόχρονα καί τῆς παρθενίας. Κι ἐκεῖνος, τό ἐπαναλαμβάνω, τό κατόρθωσε. Τό κατόρθωσε, γιατί ὅπως ἔλεγε, δέν ἦταν ἐκεῖνος Ἡγούμενος τῆς Μονῆς, ἀλλά ἦταν ὁ Ὅσιος Δαυΐδ ὁ Γέρων. Ἦταν ἐκεῖνος πού τόν κατηύθυνε. Ἦταν ἐκεῖνος πού ἐπιτελοῦσε τά θαύματα. Ἦταν ἐκεῖνος, στόν ὁποῖον προσηύχετο. Ἦταν ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἀνέδειξε αὐτήν τή Μονή σέ φάρο τηλαυγῆ στήν Ἑλλάδα καί μεῖς αἰσθανόμαστε ὅτι ὁ π. Ἰάκωβος συνέβαλε τά μέγιστα σ’ αὐτήν τήν κατά Θεόν προβολή.

Μέ αὐτήν τήν σκέψη θά ἤθελα τώρα, μέ τήν εὐχή σας Σεβασμιώτατοι, νά κλείσω αὐτή τήν ἐπικήδεια ὁμιλία μου. Θέλω, ὅλους τούς ἀνθρώπους αὐτούς πού ἦρθαν, γιά νά τιμήσουν τήν μνήμη του, νά τούς προτρέψω, ἐφ’ ὅσον ἐκεῖνος φεύγει, νά μήν τόν λησμονήσουν. Θέλω, μέ τή φωνή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, νά τούς πῶ, καί νά τό κλείσουν καλά στήν καρδιά τους, εἰδικά τά πνευματικά του παιδιά καί ἡ ἀδελφότητα, ὅτι πρέπει νά μνημονεύουν τοῦ Ἡγουμένου αὐτῶν, ὅς ἐλάλησε ὑμῖν τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί οὗ ἀναθεωροῦντες τήν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς, νά μιμηθοῦν τήν πίστιν. Ἐμεῖς ὅλοι ἄς εὐχηθοῦμε, ἡ μνήμη του νά εἶναι αἰωνία. Ὁ Κύριος νά τόν κατατάξει ἐν χώρᾳ ἁγίων καί σκηναῖς δικαίων καί νά γευθεῖ τήν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, μαζί μέ τίς ψυχές πού ἦταν κρεμασμένες στό πετραχήλι του.