Ἐντιμ. κ. Ἰωάννη Σπανοῦ, Δημάρχου Χαλκίδος

Σεβασμιώτατοι, σεβαστοί πατέρες, ἀδελφοί μου, σ’ αὐτή τή μάταιη ἐποχή πού ζοῦμε, περισσότεροι ἀπό μᾶς ἀρέσκονται, ἐπιδιώκουν, θέλουν νά τούς κολακεύουν. Ὑπάρχουν ὅμως μερικοί πού κάνουν ἀκριβῶς τά ἀντίθετα. Ἕνας ἀπό αὐτούς ἦταν ὁ πατήρ Ἰάκωβος. Αὐτός ὁ ἅγιος ἐρημίτης πού ἔδωσε μία νέα διάσταση στήν παρουσία τοῦ κλήρου. Πού ἔδωσε μία νέα διάσταση στήν πρόνοια, στήν ἀγάπη γιά τόν πλησίον καί στήν κοινωνική ἀλληλεγγύη. Αὐτός πού ἔδωσε μία νέα διάσταση στήν ἐξομολόγηση καί στό νά ἁπαλύνει τόν πόνο τῶν συνανθρώπων μας, πού ἀπό ὅλα τά μέρη τῆς Ἑλλάδος ἔφταναν σ’ αὐτό τό ἐρημητήριο γιά νά προσευχηθοῦν, γιά νά φορτώσουν τίς ἀνθρώπινες μπαταρίες, γιά νά ἀντιμετωπίσουν τίς δυσκολίες τῆς σημερινῆς ἐποχῆς. Εἶχα τήν τύχη, τήν εὐτυχία, τή χαρά, ἀλλά προπαντός τή δυνατότητα νά γνωρίσω ἀπό κοντά αὐτόν τόν ἅγιο ἄνθρωπο. Νά μέ συμβουλεύσει καί νά μέ καθοδηγήσει στίς δυσκολίες πού συνάντησα καί συναντοῦσα σέ μία ὑπηρεσία πού καί ἐγώ ἔκανα. Εἶχα τή δυνατότητα νά συνεργαστῶ μαζί του καί νά ἀφήσω τόν δικό μου πόνο στή δικιά του πονεμένη καρδιά. Καί ἐγώ μέν ξάλαφρος νά γυρίσω στίς δουλειές μου, αὐτός δέ ἔπρεπε νά σηκώσει τόν Γολγοθᾶ, ἀλλά προπαντός τά βάρη τῶν δικῶν μας ἁμαρτημάτων.

Κι αὐτή ἡ καρδούλα κάποτε λύγισε. Κάποτε ἔσπασε. Καί σήμερα εἴμαστε ἐδῶ μπροστά στό σκήνωμά του, γιά νά προσευχηθοῦμε στόν καλό μας Θεό, νά δώσει καί στούς ὑπόλοιπους κληρικούς μας τίς δυνατότητες ἀλλά καί τή θέληση πού εἶχε ἐκεῖνος. Νά δώσει σέ ὅλους ἐμᾶς τούς πολίτες μιά φώτιση γιά νά φτιάξουμε σέ αὐτή τή δύσκολη ἐποχή μας μιά καλύτερη οἰκογένεια καί ἴσως μιά καλύτερη πατρίδα. Προσευχόμαστε ὅλοι ἐμεῖς γιά νά μᾶς στείλει ὁ καλός Χριστός μας αὐτόν, σάν τόν πατέρα Ἰάκωβο, πού ἔχει ἀνάγκη ἡ κοινωνία μας, πού ἔχει ἀνάγκη ὁ Νομός μας, πού ἔχει ἀνάγκη ἡ πατρίδα μας. Καί ἐγώ πιστεύω ὅτι μέ τίς εὐλογίες τῶν Σεβασμιωτάτων, πού τίμησαν αὐτήν τή σεμνή τελετή, μέ τίς εὐχές τῶν κληρικῶν καί τῶν πιστῶν, πού ἀπό ὅλα τά μέρη τῆς Ἑλλάδος ἦρθαν σήμερα ἐδῶ νά προσκυνήσουν αὐτό τό σεπτό σκήνωμα, χωρίς νά τό ποῦν τά μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης, χωρίς νά τό γράψουν οἱ ἐφημερίδες, ἀλλά ἀπό στόμα σέ στόμα, ἀκούστηκε παντοῦ, ἀκούστηκε στή Λακωνία, γιατί εἶδα καί αὐτοκίνητα τῆς Λακωνίας, ὅταν ἐρχόμουν πάνω.

Θά ἤθελα ὅλοι μαζί να ποῦμε ἕνα στερνό ἀντίο σέ αὐτόν τόν ἅγιο ἄνθρωπο, πού ἡ ψυχή του εἶμαι βέβαιος ὅτι θά πάει κοντά στόν Χριστό μας. Καί ἄς ζητήσουμε νά εὐλογεῖ τίς τύχες τῆς πατρίδος μας, τίς τύχες τοῦ Νομοῦ μας, τήν πρόοδο τῶν οἰκογενειῶν μας. Ἀμήν.