Ἀπόσπασμα ἀπό συνέντευξη τῆς Α.Θ.Π.

τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ πού δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «Εἰκόνες»

μέ τόν τίτλο «Κηρύττουμε τήν ἀγάπη»

8 Ἰανουαρίου 2006

«Ἔχω ἐντυπωσιαστεῖ καί ἐπηρεαστεῖ ἀπό ὁρισμένους ἁπλούς ἀνθρώπους, ἁπλούς κληρικούς. Ὅπως τόν πατέρα Ἰάκωβο στήν Εὔβοια, στή Μονή τοῦ Ἁγίου Δαυΐδ, ἤ τόν πατέρα Παΐσιο τόν ἁγιορείτη, τόν πατέρα Ἐφραίμ Κατουνακιώτη, τόν πατέρα Πορφύριο. Ὅλοι αὐτοί ἦσαν σύγχρονοι ἅγιοι. Σέ μερικές ὁμιλίες μου ἔχω πεῖ ὅτι ἐάν δέν «σαπίζει» ἡ σημερινή κοινωνία εἶναι, γιατί ὑπάρχουν αὐτοί οἱ ἅγιοι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τό ἅλας, πού ἐμποδίζει τή σήψη. Εὐτυχῶς αὐτοί οἱ ἄνθρωποι στή ζωή τους ἀλλά καί μετά ἀπό αὐτήν, ὅταν δηλαδή ἔφυγαν ἀπό αὐτόν τόν κόσμο, μέ τό παράδειγμα πού ἄφησαν πίσω τους καί σέ μερικές περιπτώσεις μέ τά συγγράμματά τους ἤ μέ τά συγγράμματα πού ἔγραψαν ἄλλοι γι’ αὐτούς, ἐξακολουθοῦν νά διδάσκουν καί νά ἐπηρεάζουν καί σήμερα πολλούς ἀνθρώπους. Βέβαια τέτοιες προσωπικότητες ὑπάρχουν παντοῦ καί σέ ὅλες τίς χρονικές στιγμές. Μερικοί ἐξ αὐτῶν γίνονται πιό γνωστοί καί μερικοί μέ τή σεμνότητα καί τή σιωπή τους παραμένουν ὀλιγότερο γνωστοί, γιά νά μήν πῶ τελείως ἄγνωστοι στούς ἀνθρώπους. Ἀλλά εἶναι φυσικά γνωστοί στόν Θεό, τόν ὁποῖο καί ἔχουν εὐαρεστήσει».

«Ὁ π. Ἰάκωβος Τσαλίκης, ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ Ἀναμνήσεις ἀπό τήν συνάντησή μας»

Μητροπολίτου Σισανίου καί Σιατίστης κυροῦ ΑΝΤΩΝΙΟΥ πρός τήν Ἱερά Μονή Ὁσίου Δαυΐδ Ἦτο 14 Ὀκτωβρίου τοῦ ἔτους 1991, ὅτε κατόπιν προσκλήσεως ἐπεσκέφθημεν τήν Ἱεράν Μονήν τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ Εὐβοίας, ἤτοι ἕνα μῆνα περίπου πρίν ὁ Κύριος καλέσῃ πλησίον Του τόν Ἡγούμενον αὐτῆς Ἀρχιμ. π. Ἰάκωβον Τσαλίκην, διά νά τόν ἀναπαύση ἀπό τούς κόπους τοῦ γηίνου βίου του. Θεωροῦμεν ὄντως εὐλογίαν Θεοῦ τό ὅτι ἠξιώθημεν τότε νά ἐπισκεφθῶμεν τήν ὡς ἄνω Ἱεράν Μονήν καί νά ἔχωμεν συνάντησιν καί συζήτησιν ἐπί τρίωρον μετά τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος, ὀλίγον χρόνον πρίν ἀφήση τά ἐγκόσμια καί πορευθῆ πρός τά ἐπουράνια, τήν 21ην Νοεμβρίου, ἡμέραν τῆς ἑορτῆς τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου. Διά τοῦτο ἄλλωστε καί ἡ ἀνάμνησις τοῦ γεγονότος παρέμεινεν ζωηρά εἰς τήν συνείδησιν ἡμῶν.

Διά τήν ἁγίαν βιοτήν καί τήν ὁσιακήν ὄντως μορφήν τοῦ πατρός Ἰακώβου ἔχουν γραφῆ καί εἰπωθῆ οὐκ ὀλίγα, καθότι ζήσας χριστομιμήτως, κατέλιπε μνήμην ἁγίου ἀνδρός, τοῦ ὁποίου ἡ θεοειδής ψυχή ἤδη περικοσμεῖ καί καταυγάζει τήν Ἑλληνορθόδοξον Ἐκκλησίαν μας, ὁπότε ἡ ταπεινότης ἡμῶν δέν ἔχει νά προσθέση τι περισσότερον. Ἀλλά καί ὅ,τι νά γράψη τις διά τόν Γέροντα Ἰάκωβον θά θεωρηθῆ πτωχόν ἔναντι τοῦ πλούτου τῶν θησαυρῶν τῆς ψυχῆς του.

Εἶναι γνωστόν ὅτι ὁ Γέρων Ἰάκωβος δέν εἶχεν λάβει μόρφωσιν εἰς Πανεπιστημιακάς Σχολάς, εἶχεν ὅμως ἀποκτήσει διά τῆς ἀσκήσεως καί τῆς ὅλης βιοτῆς του τήν «ἄνωθεν σοφίαν», τήν βιωματικήν ἐκείνην ἐμπειρίαν τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, ἕνεκα τῶν ὁποίων πολλοί κατά κόσμον μορφωμένοι ἔσπευδον νά ἀκούσουν τά θεῖα λόγια του, τάς συμβουλάς του, θέτοντες ἀκόμη καί τόν ἑαυτόν τους ὑπό τήν καθοδήγησίν του. Ἦτο ὁ καθοδηγητής, ὁ διδάσκαλος, ὁ ποιμήν ὅλων τῶν προστρεχόντων. Ἡ Ἱ. Μονή εἶχεν καταστῆ πνευματικόν κέντρον καί θεραπευτήριον ψυχῶν ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ ἁγίου Γέροντος.

Ἡμεῖς, θείᾳ εὐνοίᾳ, ὅπως προαναφέραμεν, εἴχομεν τότε συνάντησιν καί συζήτησιν ἐπί τρίωρον μετ’ αὐτοῦ. Ἡ συζήτησις διεξήχθη εἰς μίαν γλυκεῖαν ἀτμόσφαιραν καί περιεστράφη περί τά δογματικά θέματα, τά ὁποῖα ὁ Γέρων Ἰάκωβος διεξήρχετο μετά τοσαύτης διαυγείας, πληρότητος καί τεκμηριώσεως, ὥστε ἡ ἐμή ταπεινότης ἤκουεν μετ’ ἐξαιρετικοῦ ἐνδιαφέροντος. Τά ὅσα εἶχεν εἴπει ἀκόμη καί σήμερον παραμένουν εἰς τήν μνήμην μας ζωηρά μετά παρέλευσιν δεκατριῶν ἐτῶν. Τοῦτο ἀποδεικνύει ὅτι ὁ π. Ἰάκωβος ἦτο εἷς ἐξ ἐκείνων οἵτινες «οὐ θελήματι ἀνθρώπου, ἀλλά Πνεύματι Θεοῦ φερόμενοι ἐλάλησαν» καί ὅτι «δι’ ἀνθρώπου ἐστίν ἡ τῶν ἀληθῶν δογμάτων ἀκρίβεια καί ἡ κατά τόν βίον ὀρθότης». Δόγμα καί ἦθος πλήρως ἑνωμένα εἰς την ἁγιασμένην ταύτην προσωπικότητα. Διά τοῦτο καί ὁ Κύριος τοῦ ἐχάρισεν τήν θείαν ἐνόρασιν περί τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ, διά τά ὁποῖα ταπεινοφρόνως καί μετά φόβου ὁμίλει.

Ἀπό τήν συνάντησίν μας ἐκείνην παρέμειναν μέχρι σήμερον ἡ εὐωδία τῶν λόγων του, ἡ πρός πάντας ἀνεξαιρέτως ἀγάπη του, και ἡ ἀκτινοβολία τῆς καθαρότητος, πού ἐξέπεμπε ἡ θεοειδής ψυχή του. Διά ὅσους τόν ἐγνώρισαν καί ἐδέχθησαν τάς εὐλογίας του και τήν ἀγάπην του, ἡ μορφή του καί ἡ ὅλη βιοτή του θά ἀποτελοῦν ὑπόμνησιν ἁγιότητος καί δείκτην ἠθικῆς καί πνευματικῆς τελειότητος. Εὐχαριστῶ τόν Θεόν διότι ἠξίωσεν τήν ἐμήν ταπεινότητα νά ἐπισκεφθῆ τήν Ἱεράν Μονήν Ὁσίου Δαυΐδ Εὐβοίας καί συζητήση μετά τοῦ Γέροντος Ἰακώβου, ὀλίγον χρόνον πρό τῆς τελευτῆς τοῦ γηίνου βίου του καί τῆς ἐκδημίας του πρός τόν ἐν Τριάδι Θεόν, πρός τόν ὁποῖον πρεσβεύει ὑπέρ ἡμῶν.

«Πνευματική Συντυχία στή Μονή τοῦ Γέροντος»