Μακαριστοῦ Μοναχοῦ Μωϋσέως Ἁγιορείτου

Τά τέλη τοῦ περασμένου ἔτους διῆλθαν ἀφήνοντας ἄφατη λύπη, μέ τόν θάνατο προσφιλῶν καί σεβασμίων πατέρων, ὡς τοῦ ἀειμνήστου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Δημητρίου τοῦ Α΄, τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἰακώβου, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Δαυΐδ στήν Εὔβοια, τοῦ Ἱερομονάχου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου τοῦ Πνευματικοῦ, τοῦ Γέροντος Γερασίμου Μικραγιαννανίτου, Ὑμνογράφου τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τοῦ Προηγουμένου Πολυκάρπου Ξενοφωντινοῦ καί τοῦ Γέροντος Τιμοθέου Πνευματικοῦ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίων Θεοδώρων Ἡρακλείου Κρήτης. Πράγματι φτωχύναμε πνευματικά μέ τή στέρηση τόσων καί τέτοιων πατέρων, ὅταν ὁ κόσμος μας ἔχει μεγάλη τήν ἀνάγκη τοῦ στηριγμοῦ ἀπό ἀνθρώπους βιωματικούς.

Ὁ Γέρων Ἰάκωβος δέν ἦταν Ἁγιορείτης. Μάλιστα δέν ἐπισκέφθηκε ποτέ τό Ἅγιον Ὄρος. Σέ αὐτόν ἀνῆκε ἀπόλυτα ὁ λόγος ἑνός συγχρόνου Ἁγιορείτου Γέροντος: «Μπορεῖ νά ζεῖς ἔξω ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος καί νά εἶσαι πιό Ἁγιορείτης ἀπό τόν πιό Ἁγιορείτη». Ὁ Γέρων Ἰάκωβος δέν ἦταν Ἁγιορείτης, ἀλλά ἀγαποῦσε πολύ τό Ἅγιον Ὄρος καί τούς Ἁγιορεῖτες, οἱ ὁποῖοι τόν ἐπισκέπτονταν καί πολύ τόν ἐκτιμοῦσαν. Ὁ Γέρων Ἰάκωβος ἦταν φίλος τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ τοῦ Γέροντος, πού ὑπῆρξε Ἁγιορείτης, καί συζητοῦσε μαζί του τά προβλήματά του, ὡς φίλος πρός φίλον, μέ τήν γνωστή του ἁπλότητα, καί τοῦ ἐναπέθετε τά αἰτήματα τῶν πολλῶν πνευματικῶν του τέκνων, πρός καλύτερη λύση.

Ὁ μακάριος Γέροντας ὑπῆρξε χαρισματοῦχος, προεῖδε τό τέλος του, ὁ ἕτοιμος ἀπό καιρό, ὀλιγογράμματος ἀλλά σοφός, ἁπλός κι ἀρχοντικός, ταπεινός καί διακριτικός, φιλάγιος καί φιλόθεος, φιλάνθρωπος καί φιλάδελφος, λεπτός καί προσεκτικός, εὐγενής και διδακτικός, ἐλεήμων καί ἀκτήμων, φιλάσθενος ἀλλά ἄκαμπτος κι ἐργατικός, ἀφιλοχρήματος καί χαριτωμένος, ἀκούραστος, ὑπομονετικός καί πρᾶος, γλαφυρός καί παραστατικός, φιλήσυχος, φιλανθής, φιλόζωος, μακρόθυμος κι εὐεργετικός. Πατρικός, πνευματοφόρος, ἄκακος, ἀθῶος, συγκαταβατικός, ἱλαρός καί σεβάσμιος.

Ἡ ἐκδημία του θύμιζε τελευτή ὁσίου. Πλήθη κληρικῶν, μοναχῶν καί λαϊκῶν, μέ ζωγραφισμένη δυνατά τή λύπη στά πρόσωπα, ἀσπάζονταν γιά ὕστατη φορά τόν παρακλητικό πνευματικό τους πατέρα, ψάλλοντας ἀναστάσιμα.

Ἐμεῖς, τόν θυμόμαστε νά μᾶς μιλᾶ, μέ μία καταπληκτική ἁπλότητα, φυσικότητα καί ζωντάνια, γιά τή συνεχῆ παρουσία στή ζωή του τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ, στίς ἀγρυπνίες του, στίς Λειτουργίες του, στούς κατατρεγμούς του καί στίς ἀνεκλάλητες χαρές του. Καί δέν θά τόν λησμονήσουμε ποτέ παρότι λίγο τόν γνωρίσαμε.