«Γέρων Ἰάκωβος Τσαλίκης ὁ γλυκύς»

Φιλοπολυτεκνικό Μνημόσυνο Ἕνας προσκυνητής Ἱερεύς ἀπό τήν Ἀττική, ἀφ’ ὅτου ἐγνώρισε τό Γέροντα τόν ἐπισκεπτόταν καί ἔτρεφε βαθύ σεβασμό στό πρόσωπό του. Εἶχε ὅμως τή συνήθεια νά κόβει τά μαλλιά του καί χωρίς νά τοῦ εἰπεῖ ὁ Γέροντας τίποτε, μόνος του τόν ἐρώτησε:

«Γέροντα, μήπως σᾶς στενοχωρεῖ πού κόβω τά μαλλιά μου;».

«Ὄχι, παιδί μου», ἀπάντησε μέ διακριτική ἁπλότητα ὁ Γέροντας ἀφήνοντας ὅμως μέ τόν τρόπο του καί τό παράδειγμά του νά καταλάβει ὁ συνομιλητής του Ἱερεύς ὅτι θά ἦταν καλύτερο νά σεβόταν τήν ἐκκλησιαστική παράδοση καί στό θέμα αὐτό. Στή συνέχεια μόνος του ὁ Ἱερεύς ἀποφάσισε νά ἀφήνει τά μαλλιά του καί συνέχισε νά ἐπισκέπτεται τόν Γέροντα, ὁ ὁποῖος ὅμως δέν τοῦ εἶπε τίποτε, μέχρις ὅτου ἐφάνηκε ὅτι δέν θά τά ξανακόψει. Τότε ὁ Γέροντας μέ τό διακριτικό πατρικό του μειδίαμα ἔδειξε ὅτι πρόσεξε τήν ἀλλαγή καί εὐχαριστήθηκε. Εἶπε μάλιστα στό φίλο του Ἱερέα: «Πάτερ…, καί πρίν ἤσουν καλός, ἀλλά τώρα εἶσαι ἱεροπρεπής σάν τόν Μελχισεδέκ»!

Καί μέ τόν ἴδιο τρόπο ἀντιμετώπιζε καί τίς γυναῖκες προσκυνήτριες καί ἐξομολογούμενες. Δέν ἔκανε παρατηρήσεις οὔτε ἔδειχνε ὅτι περιφρονεῖ ὅσες ἔκοβαν τά μαλλιά τους. Ὅσες ὅμως ἦταν σεμνά ντυμένες καί εἶχαν ἐπίσης ἄκοπα, ἀλλά καί σεμνά τακτοποιημένα τά μαλλιά τους, μέ διάκριση τίς ἐπαινοῦσε γι’ αὐτό καί ἔδειχνε τήν ἁγνή χαρά του, γιατί πρόσεχαν νά μήν εἶναι φιλάρεσκες καί ἐπιδεικτικές. Ἰδιαίτερα χαιρόταν, ὅταν ἔβλεπε πρεσβυτέρες νά εἶναι σεμνές οἱ ἴδιες, ἀλλά καί οἱ κόρες τους. Καί αὐτό γινόταν ἀμοιβαῖα ἀντιληπτό χωρίς λόγια καί μάλιστα χωρίς προσωπικές παρατηρήσεις, πού ἀπέφευγε διακριτικά.

Καί τώρα κάτι γιά τήν ἰδιαίτερη ἀγάπη πού ἔτρεφε ὁ Γέροντας πρός τήν οἰκογένεια τήν χριστιανική καί μάλιστα τήν πολύτεκνη οἰκογένεια. Πάντοτε μέ διάκριση ἐρωτοῦσε τά πνευματικά του τέκνα κατά τήν ἱερά ἐξομολόγηση, ἀλλά καί ἐκτός ἀπ’ αὐτή: «Ἔχεις-ἔχετε παιδιά, ἀδέλφια;». Ἄν ἡ ἀπάντηση ἦταν: «ναί, ἕνα, δύο», μέ κάποιο παράπονο ἔλεγε: «Μόνο;». Ἄν ὅμως ἡ ἀπάντηση ἦταν ἀρνητική, «Ὄχι», τότε φαινόταν λυπημένος καί μέ τή γνωστή του διάκριση ἔδινε τίς συμβουλές του. Καί ἀκριβῶς, μέ τίς προηγούμενες διακριτικές ἐρωτήσεις του ἤθελε νά τούς ὁδηγήσει νά ἐννοήσουν μόνοι ὅτι ὑπάρχει κάποιο πρόβλημα.

Ἀντίθετα, ὅταν ἄκουγε γιά πολύτεκνες οἰκογένειες ἤ τίς ἔβλεπε μεταξύ τῶν προσκυνητῶν καί ἐκείνων πού ζητοῦσαν νά ἐξομολογηθοῦν, δέν ἠμποροῦσε νά κρύψει τήν χαρά του. Εὐλογοῦσε καί χάϊδευε τά παιδιάκια, ἐπαινοῦσε καί ἐστήριζε τούς γονεῖς, ἀλλά και τούς ἐφόρτωνε κυριολεκτικά μέ τά δῶρα τῆς ἀγάπης του. Ὅ,τι χρήματα τοῦ βρίσκονταν, τά ἔδινε ὅλα, ὅπως καί τρόφιμα καί λάδι (τενεκέδες)! Γιατί, ὅπως προαναφέραμε, ἔδινε γενικά σέ φτωχούς γενναία ἐλεημοσύνη, σέ φτωχούς φοιτητές, σέ ἀσθενεῖς καί γέροντες καί ἰδιαίτερα σέ πολύτεκενες οἰκογένειες. Χαιρόταν νά δίνει, ἀλλά δέν ἤθελε νά παίρνει, ὄχι φυσικά γιά τόν ἑαυτό του, ἀλλ’ οὔτε για τή Μονή του. Ὅταν πάλι ἀντιλαμβανόταν ὅτι ἄφηναν χρήματα στό Μοναστήρι, ἔλεγε: «Νά μήν ἀφήνετε χρήματα. Δέν ἔχουμε ἀνάγκη ἐμεῖς». Καί ὅταν ὁ ἴδιος ἔδινε μέ ἁπλοχεριά καί κάποιος διατύπωνε κάποια ἐπιφύλαξη ἔλεγε πάλι: «Πέντε δίνω, παιδί μου, πενήντα μοῦ δίνει ὁ Θεός»!

Εἰδικά γιά τό θέμα τῆς πολυτεκνίας, ἀλλά καί τῆς ἀποφυγῆς τῆς τεκνογονίας, τόν περασμένο Ἰούλιο, σέ μιά ὑπερπολύτεκνη οἰκογένεια, πού τόν ἐπισκέφθηκε μέ τά ἑπτά (7) μικρά παιδάκια της, ἐνῶ ἡ μητέρα ἀνέμενε τό ὄγδοο καί ὁ ἐκπαιδευτικός πατέρας ἑτοιμαζόταν νά ἱερωθεῖ, ἀφοῦ ὁ Γέροντας πολλαπλά ἐξεδήλωσε τήν χαρά του, τούς εἶπε τά ἑξῆς, ὅπως μᾶς τά διηγεῖται σέ γράμμα του ὁ πατέρας:

«Αὐτό, παιδιά μου, εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Καί νά ξέρετε ὅτι ἐμεῖς οἱ κληρικοί, πού συνιστοῦμε νά μήν ἀποφεύγουν οἱ Χριστιανοί τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, τά παιδιά, δέν τά λέμε αὐτά ἀπό τό μυαλό μας, ἀλλά ὅπως ὁρίζει ἡ Ἐκκλησία μας».