Μοῦ ἔδιωξε κάθε θλίψη καί στενοχώρια...

Ἡ Ἀθηνᾶ Παπαμιχαήλ ἀπό τά Γιαννιτσά, τό 1992 μᾶς διηγήθηκε τά παρακάτω:

«Εἶχα γνωρίσει τόν μακαριστό Γέροντα, εἶχα ἀκούσει τίς νουθεσίες του, καί μέ εἶχε στηρίξει πολλές φορές στίς θλίψεις τῆς ζωῆς μου. Μετά τήν κοίμησή του βρισκόμουν πάλι κάποια φορά σέ θλίψη. Σ’ αὐτή μου τήν κατάσταση ἐπικαλέστηκα τό Γέροντα Ἰάκωβο καί τοῦ παραπονέθηκα:

Πάτερ Ἰάκωβε, ἐσύ εἶπες ὅτι θά μέ βοηθᾶς καί τώρα βλέπω ὅτι δέν κάνεις τίποτα!

Τό βράδυ βλέπω στόν ὕπνο μου ἕνα ὄνειρο, πού ἔδιωξε κάθε θλίψη καί στενοχώρια: Βρισκόμουν στόν περίβολο ἑνός γυναικείου Μοναστηριοῦ. Ξαφνικά ἐμφανίστηκε ὁ πατήρ Ἰάκωβος φορώντας ἕνα κόκκινο πετραχήλι. Φῶς τόν περιέλουζε καί μέ τήν ἐμφάνισή του ὅλα γύρω φωτίστηκαν. Ἀφοῦ πῆραν ὅλες οἱ Μοναχές τήν εὐχή του, ἦρθε σέ μένα. Μέ ἔπιασε ἀπ’ τούς ὤμους καί μοῦ εἶπε:

Τί ἔχεις παιδί μου; Μή στενοχωριέσαι, ἐγώ θά σέ βοηθήσω. Βλέπω φορᾶς τό φυλαχτό μου. (Πρόκειται γιά μιά εἰκονίτσα τοῦ π. Ἰακώβου πού φοροῦσα σάν φυλαχτό). Τό παίρνει τό φιλάει καί μοῦ λέει:

Ἐγώ θά σέ βοηθάω, μή στενοχωριέσαι. Τώρα ὅμως πρέπει νά φύγω, γιατί βιάζομαι καί ἄρχισε νά ἀνεβαίνει ψηλά στόν οὐρανό. Γιά μιά ἑβδομάδα ζοῦσα τήν χαρά τῆς βοήθειας πού μοῦ ἔδωσε μέ τήν ἴδια ἔνταση. Πάντοτε τόν ἐπικαλοῦμαι καί πιστεύω ὅτι συνεχίζει νά βοηθᾶ τούς ἀνθρώπους, ὅπως, ὅταν βρισκόταν κοντά μας, στό Μοναστήρι του. Τήν εὐχή του νά ἔχουμε».