18. Διπλή εὐεργεσία

«Στίς 27 Μαΐου 1994 βρεθήκαμε μέ τήν οἰκογένειά μου στό προσκύνημα τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσσου καί ἀγοράσαμε τό βιβλίο τοῦ Γέροντος Ἰακώβου», γράφει ἡ κ. Μαρία σύζυγος Χρήστου Ἔξαρχου ἀπό τό Καπανδρίτι Ἀττικῆς, ἐξιστορώντας τίς ἐμπειρίες της ἀπό τόν Γέροντα Ἰάκωβο. «Ὅταν ἄρχισα νά τό διαβάζω μέ συνεπῆρε τόσο, ὥστε ἄρχισα νά πιστεύω ὅτι θά μέ βοηθοῦσε στό πρόβλημα ὑγείας πού εἶχα. Βασανιζόμουν ἀπό πόνους στό στομάχι μου ἐδῶ καί τέσσερα χρόνια. Τόν ἱκέτευα λοιπόν, ἀφοῦ δέν τόν ἐγνώρισα ὅσο ζοῦσε, νά μέ ἐλεήσει τουλάχιστον τώρα ἀπό τούς οὐρανούς. Ἐπί τέσσερα βράδια πού διάβαζα τό βιβλίο παρακαλοῦσα τόν Γέροντα Ἰάκωβο νά μέ βοηθήσει. Τό πέμπτο βράδυ αἰσθάνομαι τήν παρουσία του στόν ὕπνο μου καί ἀκούω νά μοῦ λέγει:

Παιδί μου, τό πρόβλημά σου δέν εἶναι στό στομάχι, ἀλλά στό θυρεοειδῆ σου.

Ἄρχισα τίς ἐξετάσεις τό ἴδιο πρωί καί πράγματι βρέθηκε ἕνας ὄγκος ψυχρός στόν θυρεοειδῆ μου. Ὅλα ὅμως ἄρχισαν νά δουλεύουν ὑπέρ μου, ἀφοῦ ὁ Γέροντας Ἰάκωβος μέ τήν ἀγάπη του μοῦ φανέρωσε τήν πραγματική αἰτία τῆς ταλαιπωρίας μου καί οἱ γιατροί μπόρεσαν νά μέ βοηθήσουν. Χειρουργήθηκα τελικά στίς 29 Ἰανουαρίου 1995. Ὁ γιατρός εἶπε ὅτι ἦταν κακοήθης ὄγκος, καρκίνος. Νέες ἐξετάσεις ὅμως ἀργότερα ἔδειξαν τό ἀντίθετο. Ἐγώ τό ἀπέδωσα σέ θαῦμα τοῦ Γέροντα, τόν ὁποῖο παρακαλοῦσα συνεχῶς. Μέχρι τότε ἦταν γιά μένα ἕνας καλός Γέροντας, τώρα πιά εἶναι ἕνας ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ».

Συνέχισε ἡ κ. Μαρία γράφοντάς μας γιά τήν ταχεία βοήθεια τοῦ Γέροντος στό παιδί τους.

«Τήν 8η Ἰουνίου 1994 ἠσθένησε ὁ γιός μου Γεώργιος τριῶν ἐτῶν. Ἐπισκεφθήκαμε τόν παιδίατρο καί διέγνωσε ἴωση. Ὁ πυρετός ἦταν πολύ ὑψηλός, 40 βαθμούς καί ὁ ἐμετός ἀπερίγραπτος καί ἀσταμάτητος. Τουλάχιστον τρεῖς μέρες εἶπε ὁ παιδίατρος ὅτι θά διαρκέσει. Ὅμως πρίν καλά-καλά ξημερώσει 9 τοῦ μηνός, ἀφοῦ κι ἐγώ κι ὁ σύζυγός μου παρακαλούσαμε τόν μακαριστό Γέροντα Ἰάκωβο νά μεσιτεύσει πρός ἴασιν τοῦ μικροῦ, ὁ πυρετός ἔπεσε κι ὁ ἐμετός σταμάτησε. Τό ἀποδώσαμε βεβαίως στήν μεσιτεία τοῦ Γέροντα, ἀλλά ἡ μαρτυρία τοῦ μικροῦ μᾶς ἐντυπωσίασε. Τόν ρωτήσαμε:

Εἶσαι καλά; Καί μᾶς ἀπήντησε:

Ἦλθε ὁ παππούλης καί μ’ ἔκανε καλά.

Σέ φίλησε; Τόν ρωτᾶμε.

Ὄχι, μᾶς ἀπαντᾶ, μόνο μέ ἀκούμπησε μέ τό χέρι του.

Εἴμαστε ἀπόλυτα πεπεισμένοι ὅτι μᾶς ἐπισκέφθηκε ὁ μακαριστός Γέρων Ἰάκωβος καί ἐθαυμάστωσεν εἰς τό ὄνομα τό Ἅγιον τοῦ Κυρίου μας».