22. Θαυμαστές ἐπεμβάσεις τοῦ Ὁσίου στήν Κύπρο

Ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου π. Νεόφυτος Μασούρας σέ μιά ἀπό τίς ἐπισκέψεις του στήν Μονή τό 1995, ὡς Ἀρχιμανδρίτης τότε, ἀνέφερε μεταξύ ἄλλων καί θαυμαστές ἐπεμβάσεις τοῦ Ἁγίου Γέροντα στήν Κύπρο.

«Ζῶ στήν Κύπρο στήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Γεωργίου Κοντοῦ, στήν Λάρνακα. Γνώριζα τόν Γέροντα ἀπό τό 1981 καί μέ ἀξίωσε ὁ Θεός νά γίνω πνευματικό του παιδί. Καί μέχρι σήμερα ζοῦμε μέ τίς δικές του ὑποθῆκες. Ἀλλά καί μέ δική του σύσταση κατέβηκα στήν Κύπρο. Πόθος δικός μου ἦταν νά μείνω ἐδῶ στήν Μονή τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ, ἀλλά ὁ Γέροντας γιά λόγους πού μόνο ἐκεῖνος ἤξερε μέ ἔστειλε στόν τόπο μου. Ἐκεῖ πού εἶμαι τώρα πάρα πολύς λαός, πού ἔχει ἀκούσει καί διαβάσει γιά τή θαυμαστή βιοτή τοῦ Γέροντα, ἔρχεται καί μοῦ ἀναφέρει διάφορα.

Τό πρῶτο θαυμαστό ἀπό αὐτά πού μοῦ ἔχουν πεῖ, μετά τήν κοίμηση τοῦ Γέροντα, μοῦ τό εἶπε ὁ γιός τῆς ἀδελφῆς μου ὁ Ἀντώνης, ἕνα νέο παιδί σύγχρονο καί μοντέρνο. Ὁ Ἀντώνης δέν ἐγνώριζε τίποτε γιά τόν Γέροντα Ἰάκωβο, οὔτε ἐγώ εἶχα ἀναφέρει στήν οἰκογένειά μου ποτέ τήν πνευματική σχέση πού εἶχα μέ τόν Γέροντα Ἰάκωβο, ἀλλ’ οὔτε καί ἄκουσε γιά τήν κοίμηση τοῦ Γέροντα στίς 21 Νοεμβρίου 1991. Κι ἐγώ τηλεφωνικῶς πληροφορήθηκα τήν κοίμησή του στό Μοναστήρι πού εἶμαι καί βέβαια δέν ἀνέφερα τίποτα στούς κατά σάρκα συγγενεῖς μου. Θά ἤθελα νά σημειώσω ἐδῶ ὅτι, ὅταν ἔμαθα γιά τήν κοίμηση τοῦ Γέροντος Ἰακώβου ἕνα αἴσθημα ἀγαλλιάσεως καί εὐφροσύνης γέμισε τότε τήν ψυχή μου. Ἡ ἀπάντηση τοῦ καθηγουμένου μου καί Γέροντός μου πατρός Συμεών ἐπ’ αὐτοῦ ἦταν ὅτι εἶναι ἕνα δεῖγμα τῆς παρρησίας, πού βρῆκε ὁ Γέροντας Ἰάκωβος μπροστά στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ καί ὅτι τώρα «ζεῖ» πραγματικά.

Μετά τρεῖς ἡμέρες λοιπόν ἀπό τήν κοίμηση τοῦ Γέροντα μέ πῆρε στό τηλέφωνο ὁ ἀνεψιός μου ὁ Ἀντώνης καί μοῦ εἶπε:

Θεῖε, αὐτές τίς μέρες ποιός δικός σου ἄνθρωπος ἔχει κοιμηθεῖ; καί τοῦ λέω:

Γιατί, τί ἔμαθες ἐσύ; τί ἄκουσες;

Δέν ἔμαθα τίποτα, μοῦ εἶπε, ἀλλά εἶδα τό ἑξῆς ὄνειρο, τήν ἡμέρα τῆς Παναγίας (21 Νοεμβρίου): Εἶδα ἕναν Γέροντα μέ μακρυά γενειάδα νά εἶναι μέσα στό φέρετρο ὄρθιος νά εἶναι σάν ζωντανός καί δίπλα του στεκόσουν ἐσύ. Σέ ρώτησα ποιός εἶναι αὐτός, σάν Ἅγιος φαίνεται. Δίπλα του μάλιστα ἦταν ἕνα ἄδειο προσκυνητάρι καί σκέφτηκα μέσα μου ὅτι ἐδῶ θα μπεῖ ἡ Εἰκόνα τοῦ Γέροντα. Ἐσύ μοῦ ἀπάντησες ὅτι «αὐτός εἶναι ὁ πατέρας μου, ὁ ὁποῖος πέθανε σήμερα».

Ξύπνησα ἀπορώντας ποιός εἶναι αὐτός, γιατί ὁ κατά σάρκα πατέρας σου εἶχε πεθάνει ἤδη ἀπό τό 1970. Εἶπα στόν Ἀντώνη ὅτι πράγματι, πρίν τρεῖς μέρες ἐκοιμήθη ὁ Γέροντας Ἰάκωβος, πού ἦταν πνευματικός μου πατέρας καί γιά τόν ὁποῖο ἀργότερα θά σοῦ πῶ πολλά.

Ἕνα δεύτερο θαυμαστό γεγονός εἶναι τό ἑξῆς: Εἶχα φέρει στήν Κύπρο λάδι ἀπό τό καντήλι τοῦ τάφου τοῦ Γέροντα. Τό 1993 μέ πῆρε στό τηλέφωνο ὁ ἐφημέριος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Θεολόγου Λάρνακος, ὁ π. Παναγιώτης Ζάρος καί μοῦ εἶπε:

Πάτερ Νεόφυτε, δέν εἶμαι καλά. Ἔχω ἕνα χρόνιο πρόβλημα ὑγείας, ἀλλά δέν τό λέω. Ἔχω ραγάδες στό ἔντερο καί μεγάλη αἱμορραγία. Καί αὐτές τίς ἡμέρες ἔχω ἔντονους πόνους καί μεγάλη ροή αἵματος, καί σέ παρακαλῶ κάνε μιά παράκληση στόν Ἅγιο Γεώργιο καί στόν πατέρα Ἰάκωβο νά μοῦ δίνουν ὑπομονή, γιατί, ὅταν πονῶ ὑποφέρω πολύ καί φωνάζω καί στενοχωροῦνται ἡ παπαδιά μου καί τά παιδιά μου.

Ἐλυπήθηκα πολύ καί τοῦ εἶπα ὅτι θά κάνω παράκληση καί θά τοῦ πήγαινα λαδάκι ἀπό τό καντήλι τοῦ π. Ἰακώβου, γιά νά σταυρωθεῖ. Αὐτά εἶπα καί ἔκλεισα τό τηλέφωνο. Μετά ἀπό 15 λεπτά ὁ π. Παναγιώτης ἦρθε στό Μοναστήρι καί μοῦ εἶπε:

Ἦρθα νά πάρω τό λαδάκι τοῦ Γέροντα μόνος μου, γιατί πιστεύω πολύ σ’ αὐτόν τόν ἄνθρωπο ὅτι ὁ Θεός τόν χαρίτωσε καί θά μέ βοηθήσει.

Τοῦ ἔδωσα λάδι καί σταυρώθηκε στό μέτωπο καί ἔφυγε. Τό βράδυ μέ πῆρε στό τηλέφωνο καί μοῦ εἶπε χαίροντας καί κλαίοντας ὅτι ἡ ροή τοῦ αἵματος σταμάτησε. Ἀπό τότε ἔγινε τελείως καλά. Ὁ π. Παναγιώτης ὑπέφερε ἀπό αὐτό ἀπό τά ἐφηβικά του χρόνια καί τώρα ἦταν περίπου σαράντα ἐτῶν. Ὅταν ἔγινε καλά ὑποσχέθηκε κάθε χρόνο σάν αὐτή τήν ἡμέρα τῆς θεραπείας του νά τελεῖ Θεία Λειτουργία καί μνημόσυνο στόν Γέροντα Ἰάκωβο. Ὅταν ὅμως πέρασε ἕνας χρόνος ἀπό τό θαῦμα αὐτό, ὁ π. Παναγιώτης ξέχασε αὐτό πού εἶχε ὑποσχεθεῖ. Ὅμως ἐκείνη τήν ἡμέρα τοῦ παρουσιάστηκε ἐλάχιστο αἷμα καί ἔγινε αἰτία γιά νά θυμηθεῖ τό τάμα του. Πράγματι, τό θυμᾶται κάθε χρόνο καί ἐπιτελεῖ αὐτή τήν ἡμέρα Θεία Λειτουργία καί μνημονεύει τόν Γέροντα ἀνάμεσα στούς Ἁγίους.

Ἕνας ἄλλος ἄνθρωπος, ἐπίσης ἀπό τήν Κύπρο πού ἔχει πέντε παιδιά, εἶχε πρόβλημα μέ τό μεγάλο του γιό, τόν ὁποῖο λένε Νεκτάριο. Εἶναι καλό παιδί ἀλλά ἕνεκεν ἐφηβείας, ἦρθε καί φοιτητής στήν Ἀθήνα, ἄρχισε νά ἀπομακρύνεται ἀπό τήν Ἐκκλησία καί νά ἀντιδρᾶ στίς συμβουλές τοῦ πατρός του. Ὁ ἄνθρωπος αὐτός, διάβασε τό βιβλίο τοῦ Γέροντα καί εἶδε πόσο ὁ Γέροντας ἀγαποῦσε τούς νέους καί προσευχόταν στόν Γέροντα Ἰάκωβο γιά τό Νεκτάριο. Μιά φορά εἶδε τόν Γέροντα μπροστά του καί τοῦ λέει:

Τί θέλεις, παιδί μου, καί μέ ἐνοχλεῖς;

Γέροντα σέ παρακαλῶ νά μέ ἐλεήσεις καί μένα καί τήν γυναίκα μου.

Τοῦ λέει ὁ Γέροντας.

Τά παιδιά σου δέν θέλεις νά τά ἐλεήσω;

Κι ἐκεῖνος ἄρχισε νά λέει στό Γέροντα τά ὀνόματα τῶν παιδιῶν του ἕνα-ἕνα, μά τόν Νεκτάριο τόν ξέχασε. Τοῦ λέει ὁ Γέροντας:

Τόν Νεκτάριο δέν θέλεις νά τόν βοηθήσω; Ἀφοῦ γι’ αὐτόν μέ παρακαλεῖς.

Τοῦ εἶπε:

Γέροντα, σέ παρακαλῶ, ὅποτε τοῦ μιλῶ ἐγώ κάνω ζημιά, βοήθησε ἐσύ μέ τίς προσευχές σου.

Θά βοηθήσω, τοῦ ἀπάντησε ὁ Γέροντας, ἐσύ νά μήν ὁμιλεῖς, νά προσεύχεσαι καί νά κάνεις ὑπομονή.

Πράγματι πέρασαν δυό χρόνια ἀπό τότε. Ὁ πατέρας ἔγινε Ἱερέας καί τό παιδί αὐτό ἄλλαξε καί τώρα βοηθᾶ τόν πατέρα του στά ἱερατικά του καθήκοντα.