23. Αὐτό θά σᾶς μείνει

Ἡ Ἀγγελική Ἀναστασίου, ἡ Ξανθή Διλβερίδου καί Νίκη Νεοκάζη, πού μένουν στή Φλώρινα διηγήθηκαν τά ἑξῆς:

«Τήν 1η Ἰουλίου 1996 ἡμέρα τῆς μνήμης τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων εὐρισκόμενες στά Λουτρά τῆς Αἰδηψοῦ ἐκκλησιαστήκαμε στόν ἐκεῖ Ναό τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, πού πανηγύριζε. Ὅταν τελείωσε ἡ Θεία Λειτουργία περιμέναμε λίγο νά φύγει ὁ πολύς κόσμος, γιά νά πάρουμε πιό εὔκολα τό Ἀντίδωρο. Ἐκεῖ πού περιμέναμε εἴδαμε νά βγαίνει ἀπό τήν δεξιά πόρτα τοῦ Ἱεροῦ ἕνας Γέροντας μέ ἀσκητική ἁγία μορφή, ὁ ὁποῖος δέν φαινόταν νά περπατάει, ἀλλά νά πετάει. Τρέξαμε καί οἱ τρεῖς μέ λαχτάρα νά πάρουμε τήν εὐχή του. Πρώτη πῆγε ἡ Ἀγγελική, ἔβαλε μετάνοια, τοῦ φίλησε τό χέρι καί ἐκεῖνος ἔβαλε τό ἕνα χέρι του στό κεφάλι της καί μέ τό ἄλλο τήν εὐλόγησε λέγοντάς της: «Αὐτό θά σᾶς μείνει».

Τήν Ἀγγελική τήν εἶχε πιάσει δέος. Ἤθελε νά τόν ρωτήσει

«ἀπό ποῦ εἶστε, ἀπό πιό ἀσκητήριο ἔρχεστε;» ἀλλά ντράπηκε. Ἔκανε στήν ἄκρη γιά νά πάρουμε καί οἱ ἄλλες δύο τήν εὐχή του. Ὁ Γέροντας εὐλόγησε στή συνέχεια καί ἐμᾶς, τήν Ξανθή καί τήν Νίκη, ἔχοντας στραμμένα τά μάτια του στόν οὐρανό καί ἐπαναλαμβάνοντας τήν φράση «αὐτό θά σᾶς μείνει». Μετά ἐξαφανίστηκε. Ἡ Νίκη συγκινήθηκε καί ἔκλαιγε ἀσταμάτητα. Καί οἱ τρεῖς μας αἰσθανόμασταν γαλήνη καί χαρά.

Πήγαμε στό σπίτι ἔχοντας μέσα μας τήν βεβαιότητα ὅτι κάποιος Ἅγιος ἦταν αὐτός πού εἴδαμε. Συζητήσαμε μεταξύ μας τά ὅσα εἴδαμε καί ἐντυπωσιαστήκαμε, γιατί ἐνῶ τόν εἴδαμε τήν ἴδια στιγμή καί οἱ τρεῖς, διαπιστώσαμε ὅτι ἡ καθεμία τόν εἶδε μέ διαφορετικό τρόπο. Ἡ Ἀγγελική τόν εἶδε νά φοράει ἀρχιερατικό ἐγκόλπιο, ἡ Νίκη τόν εἶδε νά φοράει ἀσημένια σταυρωτή ἁλυσίδα στό λαιμό, ἐνῶ ἡ Ξανθή δέν εἶδε τίποτα ἀπό τά δύο. Ἡ Νίκη καί ἡ Ξανθή τόν εἴδαμε νά κρατᾶ ραβδάκι μέ ἀσημένιες ἄκρες, πράγμα πού δέν εἶδε ἡ Ἀγγελική. Ἡ Ἀγγελική καί ἡ Ξανθή εἴδαμε καί μία ἄλλη κυρία, πού πῆρε τήν εὐχή του καί κάτι τῆς εἶπε, πράγμα πού δέν τό εἶδε ἡ Νίκη. Ἡ Ἀγγελική καί ἡ Νίκη τόν εἴδαμε νά φοράει ράσο, ἐνῶ ἡ Ξανθή τόν εἶδε νά φτιάχνει τό ζωστικό του χρώματος μπλέ καί ἀπό κάτω νά φοράει κίτρινα ἄμφια.

Ἀναρωτιόμασταν ποιός ἦταν αὐτός ὁ Γέροντας πού εἴδαμε. Πιστεύαμε ὅτι κάποιος Ἅγιος ἦταν. Ἡ Ξανθή, πού εἶχε διαβάσει τό βιβλίο γιά τόν Γέροντα Ἰάκωβο, μᾶς εἶπε ὅτι, τήν ὥρα πού εἶδε τόν Γέροντα αὐτόν μέσα στόν Ναό τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων σκέφθηκε ὅτι ἔμοιαζε καταπληκτικά μέ τόν Γέροντα Ἰάκωβο. Ἀλλά ἐμεῖς, ἡ Ἀγγελική καί ἡ Νίκη ψάχναμε τίς εἰκόνες τῶν Ἁγίων γιά νά βροῦμε κάποιον Ἅγιο, πού νά μοιάζει μέ αὐτόν τόν Γέροντα πού εἴδαμε, ἀλλά δέν βρήκαμε.

Μετά ἀπό δύο μέρες ἤλθαμε μέ ποῦλμαν ἀπό τά Λουτρά τῆς Αἰδηψοῦ προσκυνηματική ἐκδρομή στήν Ἱερά Μονή τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ. Στήν αὐλή τῆς Μονῆς εἴδαμε ἕναν τάφο. Πλησιάσαμε νά δοῦμε τίνος τάφος ἦταν. Στήν φωτογραφία πού ὑπῆρχε ἐκεῖ ἀναγνωρίσαμε τόν Γέροντα πού εἴδαμε στόν ναό. Ἦταν ὁλόιδιος. Ὅλες συμφωνήσαμε ὅτι ὁ Γέροντας πού εἴδαμε στόν ναό τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, πού μᾶς μίλησε καί μᾶς εὐλόγησε, ἦταν ὁ Γέροντας Ἰάκωβος! Ἀπό ἐκείνη τήν ἡμέρα πού μᾶς εὐλόγησε ἔχει ἀλλάξει ἡ ζωή μας. Ἡ χάρη τῆς εὐλογίας του μᾶς ἔκανε νά αἰσθανθοῦμε μεγάλη χαρά καί ἀγαλλίαση καί μᾶς συνοδεύει καί μᾶς βοηθᾶ στίς ποικίλες δοκιμασίες τῆς ζωῆς. Ὁ Γέροντας Ἰάκωβος εἶναι πλέον ἡ μόνιμη καταφυγή καί παρηγοριά μας, ὁ προστάτης καί βοηθός μας. Ἡ εὐλογία του ἄς εἶναι πάντοτε μαζί μας καί μαζί μέ ὅλον τόν κόσμο. Ἀμήν.