24. Στό χωράφι ὑπῆρχε μόνο πατάτα καί ὄχι χῶμα...

«Τό 1996 θέλησα νά νοικιάσω ἕνα ξένο χωράφι», ἀναφέρει ἡ κ. Ὄρσα Παπαευσταθίου ἀπό τις Λιβανάτες Φθιώτιδος.

«Τό μίσθωμα γιά κάθε στρέμμα ἀνερχόταν στίς σαράντα χιλιάδες δραχμές. Συμφώνησα καί τό ἔκλεισα χωρίς ὁ σύζυγός μου νά εἶναι παρών. Ὅταν πῆγα στό σπίτι, μοῦ φώναξε γιά τό πολύ ὑψηλό μίσθωμα κι ἐγώ τοῦ εἶπα:

Μήν μέ μαλώνεις, τώρα τό ἔκλεισα.

Βρέ γυναίκα, σαράντα χιλιάδες τό στρέμμα καί ἄλλες σαράντα χιλιάδες τά ἔξοδα κάθε στρέμματος ἐμεῖς τί θά πάρουμε, τί θά κερδίσουμε, μοῦ ἀπάντησε.

Ἐγώ τό ἔκλεισα καί ὁ Θεός βοηθός, εἶπα.

Ἔπειτα ἀπό λίγες ἡμέρες πήγαμε στό χωράφι καί ὁ σύζυγός μου τράβηξε τό πρῶτο αὐλάκι νά σπείρει. Ἐγώ κάνω τήν προσευχή μου καί γονατίζω στήν μέση τοῦ χωραφιοῦ. Παρακαλῶ τόν π.Ἰάκωβο:

Πάτερ Ἰάκωβε, θέλω τήν δύναμή σου. Πάτερ Ἰάκωβε, βοήθησέ με.

Γύρισα καί κοίταξα πρός τήν Εὔβοια. Ἔσκυψα και φίλησα τό χῶμα.

Σε δέκα ἡμέρες, ὀνειρεύτηκα πώς ἤμουν στό χωράφι καί σκάλιζα τήν πατάτα. Ξαφνικά βλέπω τόν πατέρα Ἰάκωβο νά κρατᾶ στά χέρια του τήν περιστέρα μέ τό Εὐαγγέλιο, νά τά ἀκουμπᾶ στό χωράφι καί νά ἀρχίζει νά διαβάζει. Ἐγώ εὐθύς ἀμέσως ἔτρεξα κοντά του, γονάτισα δίπλα ἀπό τήν περιστέρα καί τόν παρακάλεσα.

Πάτερ Ἰάκωβε, διάβασε καί λίγο τήν πατάτα μας νά πάει καλά.

Τήν πατάτα διαβάζω μοῦ ἀπάντησε.

Ἐκείνη τήν ὥρα ἔνοιωσα μιά ἀνακούφιση. Τό ἑπόμενο πρωί δέν εἶπα τίποτα στόν σύζυγό μου, γιατί φοβόμουν μήπως μέ κοροϊδέψει. Ὅταν ἦρθε ὁ καιρός νά βγάλουμε τήν πατάτα, πήραμε τούς ἐργάτες καί ξεκινήσαμε γιά τό χωράφι. Ὅταν φτάσαμε κοκκαλώσαμε ὅλοι, καθώς ἀντικρίσαμε τό πιό ἀσυνήθιστο θέαμα. Στό χωράφι, δέν ὑπῆρχε χῶμα, παρά μόνο πατάτα. Ὁ σύζυγός μου κατάπληκτος εἶπε:

Βρέ γυναίκα, τί γίνεται ἐδῶ;

Τελικά εἴχαμε ἑπτά τόνους ἀνά στρέμμα, σχεδόν διπλάσια παραγωγή ἀπό τήν συνηθισμένη. Εἶπα στόν σύζυγό μου τό ὄνειρο, πού εἶχα δεῖ κι ἐκεῖνος μοῦ εἶπε:

– Χωρίς καμμία συζήτηση ἕνας τόνος πατάτας θά μεταφερθεῖ στό Μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ.

Εἶναι πολλά καί μεγάλα τά θαύματα τοῦ πατρός Ἰακώβου».