Παροιμιώδης ἡ ἐλεημοσύνη του

Ὁ Γέροντας διακονοῦσε τούς συνανθρώπους του ἐλεώντας τους ὑλικά καί πνευματικά καί ἀγωνιζόταν γι’ αὐτό μέ ὑπεράνθρωπη ἄσκηση. Τήν παροιμιώδη ἐλεημοσύνη του τήν κληρονόμησε ἀπό τή μητέρα του. Χιλιάδες εὐεργετήθηκαν. Ὅσο ἦταν Ἡγούμενος ὁ π. Νικόδημος τόν ρωτοῦσε, γιά νά δώσει κάτι. Ὅταν τό 1975 ἔγινε ὁ ἴδιος Ἡγούμενος, τοῦ πρόσφεραν πολλά χρήματα καί ἔδωσε ἔκτοτε ἑκατομμύρια σέ φτωχούς, ἀρρώστους, φοιτητές, ὅπου ἄκουγε ὅτι στά γύρω χωριά κάποιος παντρευόταν, στούς ἔχοντες ἀνάγκη ἀνθρώπους.

«Κάθε μήνα», ἔλεγε «ἔχω τίς οἰκογένειες πού ἔχουν ἀνάγκη καί τίς οἰκονομῶ τ’ ἀπαραίτητα σέ τρόφιμα καί σέ χρήματα. Μόλις σκεφτῶ κάτι νά δώσω ἀμέσως ἡ ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ μοῦ δίνει πολλαπλάσια». Ἔλεγε χαρακτηριστικά: «Ἕνα δίνω κι ὁ Θεός δέκα μοῦ δίνει. Δίνε, δίνε κι ὁ Θεός θά σοῦ δίνει», πράγμα πού ἀποδεικνύεται καί ἀπό τό παρακάτω περιστατικό: Μιά φορά πού γύριζε ἀπό Θεία Λειτουργία σ’ ἕνα χωριό, συνάντησε στό δρόμο μιά γιαγιά πού καθόταν ἔξω ἀπό ἕνα σπιτάκι βρεγμένη καί σκεπασμένη μέ ἕνα τσουβάλι νά τουρτουρίζει. Φρεσκοχειρουργημένος ὅπως ἦταν, κατέβηκε μέ προσοχή ἀπό τό ζῶο, νουθέτησε τό γιό καί τήν νύφη τῆς γιαγιᾶς, τῆς ἔδωσε ὅ,τι εἶχε, δηλαδή εἴκοσι δραχμές καί ἔφυγε. Πιό πέρα τόν σταμάτησε μιά γνωστή γιαγιά καί τοῦ ἔδωσε αὐγά καί διακόσιες δραχμές, ἐπειδή τῆς μνημόνευε τό γέρο της. Ἀπέξω ἀπό τήν Ἱερά Μονή φτάνοντας τόν περίμενε ἕνας γέρος ἄρρωστος πού τοῦ ζήτησε ἑκατό δραχμές γιά γιατρό. Τοῦ ἔδωσε ὁ Γέροντας τίς διακόσιες καί μπῆκε στό Μοναστήρι. Ἔφτασαν σέ λίγο κάποιοι προσκυνητές, πού τοῦ ἔδωσαν εἴκοσι χιλιάδες γιά σαρανταλείτουργο. Μέ αὐτά ἀγόρασαν ἕνα μανουάλι καί ἔμειναν καί χρήματα γιά ἐλεημοσύνη πάλι.

Ἀπό τήν ἄλλη μέ θαυματουργικό τρόπο ἐπενέβαινε ὁ ἀγαπημένος του Ἅγιος, ὅταν παρίστατο ἀνάγκη. Ἔτσι ἔγινε καί τόν Αὔγουστο τοῦ 1963 ὅταν ἦρθαν στή Μονή ἑβδομήντα πέντε Λιβαναταῖοι νά ἐργαστοῦν γιά τήν πηγή τῆς Μονῆς ἐθελοντικά. Καί ἐκείνη τήν ἡμέρα βρισκόντουσαν καί ἄλλα δεκαπέντε ἄτομα στή Μονή. Ὁ π. Ἰάκωβος ἤθελε ὁπωσδήποτε νά φροντίσει γιά τό φαγητό τους. Εἶχε μόνο δυόμισι ὀκάδες μανέστρα καί μισό πρόσφορο. Εἶχε καί ὁ π. Εὐθύμιος μισό καρβελάκι. Τί νά ἔκαναν αὐτά; Τά παίρνει ὅλα καί πάει μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ καί τοῦ λέει, ὅπως ὁ ἴδιος τά διηγεῖτο:

«Ἅγιέ μου, οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δουλεύουν ὅλη μέρα γιά τόΜοναστήρι σου. Γυρνᾶνε ταλαιπωρημένοι καί πεινασμένοι. Δέν ἔχω τίποτε ἄλλο νά τούς δώσω νά φᾶνε, μόνο τίς δυόμισι ὀκάδες μανέστρα μέ τό λίγο λαδάκι, τό μισό πρόσφορο καί τό μισό καρβελάκι. Μέ τήν ποσότητα αὐτή τρῶνε δεκαπέντε, τό πολύ εἴκοσι ἄνθρωποι. Ἐσύ κανόνισέ τα, νά τά εὐλογήσεις, νά φᾶνε καί νά χορτάσουν. Βγάλε με ἀσπροπρόσωπο». Μαγείρεψε, ἔφαγαν ἑκατό ἄτομα, χόρτασαν ὅλοι καί περίσσεψε μισή κατσαρόλα. Διηγούμενος αὐτό τό θαῦμα τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ ὁ π. Ἰάκωβος ἔλεγε: «Ἔγινε ἐπανάληψη τοῦ θαύματος τῶν πεντακισχιλίων».

Μιά χρονιά πάλι πού τό λαδάκι τῆς Μονῆς ἦταν λιγοστό δημιουργήθηκε πρόβλημα. Πῶς ὁ π. Ἰάκωβος θά κάλυπτε ὅλους τούς φτωχούς του, ὅλες τίς ἐκκλησίες καί ἐκκλησάκια τῆς περιοχῆς, πού λειτουργοῦσε καί φρόντιζε, εὐτρέπιζε, ἐξόπλιζε μέ τά ἀναγκαῖα; Παρακάλεσε, λοιπόν, τήν Παναγία, τόν προφήτη Ἠλία καί τόν Ὅσιο Δαυΐδ καί τό θαῦμα ἔγινε. Μετά τήν παράκλησή του κατέβηκε στήν ἀποθήκη τοῦ λαδιοῦ καί βρῆκε τό δοχεῖο γεμάτο καί τό λάδι νά ἔχει ξεχειλίσει καί νά χύνεται γύρω.

Γνωρίζοντας τήν παροιμιώδη ἐλεημοσύνη καί φιλοξενία του οἱ Ἐπίσκοποί του ἔστελναν τά καλοκαίρια στή Μονή παιδιά, φοιτητές καί ἄλλους νά φιλοξενηθοῦν. Οἱ πάντες θυμοῦνται τήν ἀγάπη, τήν ἀρχοντική φιλοξενία καί τήν ἀρωγή του, πνευματική ἀλλά καί οἰκονομική.