38. Ἐλάχιστη εὐγνωμοσύνη

«Σεβαστέ μου Γέροντα, πάτερ Κύριλλε, ἀσπάζομαι μέ εὐλάβεια τήν δεξιά σας καί σᾶς χαιρετῶ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν», ἔγραψε ἀπό τήν Σκιάθο στίς 17-11-1998 ὁ Ἀντώνης Κατσούρας.

«Εἶμαι δεκαεπτά ἐτῶν καί πηγαίνω στήν τρίτη Λυκείου. Πρῶτα ὁ Θεός μετά τό σχολεῖο θά σπουδάσω στήν Ἀνωτέρα Θεολογική Σχολή τῆς Θεσσαλονίκης καί ἄν μέ ἀξιώσει ὁ Θεός θά ἤθελα νά γίνω Ἱερέας. Δέν ξέρω ἄν μέ θυμᾶστε ἀπό τότε πού εἴχατε ἔρθει στήν Σκιάθο μέ τόν Ὅσιο Δαυΐδ γιά προσκύνημα. Εἶμαι βοηθός τοῦ π. Ἰωάννη στόν Ναό τῆς Γεννήσεως τῆς Θεοτόκου, ἀπό τόν ὁποῖο ἔχετε πολλούς χαιρετισμούς. Ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο σᾶς γράφω τό γράμμα εἶναι γιά τόν μακαριστό π. Ἰάκωβο. Αὐτός ὁ ἅγιος Γέροντας, μοῦ ἔχει ἐπηρεάσει τήν ζωή μου περισσότερο ἀπό τότε πού, ὅταν εἴχατε ἔλθει, μᾶς μιλήσατε στό κήρυγμά σας γι’ αὐτόν καί γιά τήν παρρησία πού ἔχει στόν Θεό. Εἶχα ἀκουστά ἀπό παλιά, ἀλλά ἀπ’ τό κήρυγμά σας καί μετά ἔβαλα σκοπό νά ἔρθω καί νά μάθω περισσότερα γι’ αὐτόν, νά προσκυνήσω καί νά προσευχηθῶ θερμά στόν Ὅσιο Δαυΐδ καί στόν Γέροντα Ἰάκωβο. Μάλιστα ὁ π. Ἰωάννης μοῦ εἶχε πεῖ ὅτι ἔχει συλλειτουργήσει μαζί του καί εἶχε νοιώσει κάτι τό διαφορετικό. Ὅταν τελείωσε ἡ Λειτουργία ὁ π. Ἰάκωβος μέ τόν πατέρα Ἰωάννη κάθισαν ἔξω μαζί. Ὁ π. Ἰωάννης τότε εἶχε ἕνα πρόβλημα στό πόδι του καί πονοῦσε πολύ καί ἔτσι τό εἶπε στόν π. Ἰάκωβο, ὁ ὁποῖος τό σταύρωσε μέ τό χέρι του τρεῖς φορές καί ἀπό τότε δέν τοῦ ἔχει ξαναπονέσει. Ἐγώ μετά ἀπό αὐτό συγκινήθηκα καί ἡ ἀγάπη μου γι’ αὐτόν μεγάλωσε. Διαβάζω πολλές φορές τά βιβλία του καί προσεύχομαι μέ θερμή πίστη σ’ αὐτόν.

Πρίν λίγους μῆνες μάθαμε πώς ἡ γιαγιά μου Μαγδαληνή Κανταράκια ἑβδομήντα τριῶν ἐτῶν ἔχει καρκίνο στό στῆθος. Καί εἴτε κάνει ἐγχείρηση εἴτε δέν κάνει πάνω ἀπό τρία-τέσσερα χρόνια ζωῆς δέν ἔχει, γι’ αὐτό ἔχουμε ἀφήσει τίς ἐλπίδες μας στόν Θεό καί σέ ὅλους τούς πρεσβευτές του, καθώς καί στήν Παναγία μας.

Μετά ἀπό πολλή σκέψη ἀποφάσισα νά γράψω κάτι γιά τόν πατέρα Ἰάκωβο γιά νά τόν τιμήσω καί γιά νά τοῦ κάνω ἕνα ἐλάχιστο. Ἔγραψα ἔτσι, μιά ἁπλή Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ στήν μνήμη του. Θά ἤθελα νά τήν εὐλογήσετε στόν ἅγιο τάφο του καί νά τήν κρατήσετε γιά νά μέ θυμᾶστε, καί θά ἤθελα τήν εὐχή σας καί τήν εὐλογία σας γι’ αὐτό τό ἆσμα. Τό θαυμαστό εἶναι πώς δέν ἀντιμετώπισα καμμία δυσκολία καί τόν ἔνοιωθα κοντά μου καί σάν νά τά ἔγραφε αὐτός.

Εὔχομαι ὁ Ὅσιος Δαυΐδ καί ὁ π. Ἰάκωβος, ὁ Ὅσιος, νά σᾶς δίνει δύναμη καί κουράγιο γιά τό τόσο εὐλογημένο ἔργο πού ἐπιτελεῖτε πρός δόξαν Θεοῦ. Εὔχεσθε».